DE S. BLASIO EP. SEBASTENO MAR.
Pagina 337 post num. 16 adde Verum hæc omnia ad Dagobertum Regem Austrasiorum, flium S. Sigeberti referenda potius videntur. Consule ad hujus Vitam dictat Februarii pag. 231 num. 1.
Pag. 338 col. 2 ante Addendum lin. 2 ante finem num. 23 adde: Extat Bononiæ templum parochiale S. Blasio dicatum, ubi digitus ejusdem Sancti asservatur, et catenulæ, quibus sese flagellasse, macerandæ carnis gratia, traditur: cæque volentibus osculandæ exhibentur. Ædes item nosocomii S. Mariae Servorum, S. Blasii appellatur, picturis eximiæ artis ornata. Alia item, ubi Pepolæ familiæ altare. In S. Petri basilica præcipua pars capitis S. Blasii asservari dicitur, inque S. Joannis in Monte aliquæ reliquiæ. Duæ illic congregationes opificum Patronum sibi cum adoptarunt, ejusque ædem cum muneribus religiose adeunt hoc die: qui ex pellibus pecorum membranam conficiunt; quique lanam carminant. Ita Masinus in Bononia perlustrata.
Pag. 338 num. 24 lin. 15 ante. In Sicilia, adde: In eadem Lusitania castrum est Belver diacesis Guardiensis, ubi inter alias Divorum illustres reliquias digitus S. Blasii asservatur intra ædem anachoriticam, quæ a S. Blasio nomen habet, ubi Sancti ejusdem ope miracula fieri testatur, et quoddam narrat, Georgius Cardosus in Hagiologio Lusitano ad hunc diem pag. 338. Idemduas alias in Lusitania eremiticas mandras S. Blasii nomine celebres memorat, unam in Macedo do Mattoterritorii Brigantini; alteram in Bombarrali pago Diæcesis Ulyssipponensis: inque illa caput sancti cujusdam pastoris servari, in hac sancti item agricolæ caput, virumque miraculis clarum scribit: verum utriusque xtatem res gestas, nomen, festum, sese assequi non potuisse, ideoque existimare, neque coli officio Ecclesiastico, neque nota vulgo nomina.
Pag. 361 pro Dierstorfius corrige, Sierstorpfius, et adde: Gymnasii Laurentiani Regens, ac Facultatis Theologicæ, necnon Capituli Metropolitani et S. Cæciliæ Senior.
DE S. LAURENTIO ILLUMINATORE EPISC.
Pag. 367 post num. hæc adde:
Farfaresis monasterii Annales scribebat apno MDCXLIII Gregorius Romanus Abbas S. Matthæi, qui an typis excusi prodierint necdum comperimus. Quædam ex autographo nobis communicata. Duos sese alios sequi Gregorios profitetur, qui Chronica ejusdem monasterii concinarunt, primus anno DCCCLX; alter, cognomento Catinensis, MXC. Ipse S. Laurentium a Syria in Italiam venisse scribit anno ultimo Juliani Apostatæ, cum Suzanna sorore, Joanne et Isaaco discipulis, ac circa anum CCCCXXX Farfarense monasterium ædificasse, atque XXV annis administrasse: successisse ei Isaacum, sed post annos aliquot Spoletium migrasse, ibique cænobium S. Marci ædificasse: hunc admodum senem visum fuisse S. Gregoriæ Virgini, quæ adhuc vivebat, cum S. Gregorius Dialogos scriberet. Quæ ratio temporum haud facile nobis probari potest. Annus Juliani secundus, qui et ultimus, fuit Christi CCCLXIII. Demus S. Isaacum tunc annorum XV fuisse (neque enim multo adolescentior censeri potest e patria peregre abiisse) natus igitur fuerit anno CCCXLIII. Ab eo anno ad DXC Christi, quo S. Gregorius Pontifex creatus est, anni numerantur CCXLII. Quis credat duorum hominum xtatem tantum explevisse spatium temporis? imo S. Isaacum Abbatem quis supra CLXXVII annos vixisse? Scribit de eo S. Gregorius lib. 3 Dial. cap. 14, quem locum ad XXXI Januarii pag. 494 citavimus cum de S. Gregoria ageremus: Prioribus quoque Gothorum temporibus fuit juxta Spoletanam urbem vir vitæ venerabilis, Isaac nomine, qui usque ad extrema Gothorum tempora pervenit, quem nostrorum multi noverunt, et maxime sacra Virgo Gregoria, quæ nunc in hac urbe Romana juxta ecclesiam B. Mariæ semper Virginis habitat. Sed de S. Isaaco plura ad X1 Aprilis. Verosimilius est, quod jam statuimus, seculo sexto, sub annum forte DXVI venisse cum in Italiam: et quidem non admodum adolescentem, ut ex iis quæ deinceps de eo narrat S. Gregorius, con-
A jicere licet. Nec priora Gothorum tempora, quibus floruisse Isaacus dicitur, intelligi ea debent, quibus Alaricus et Athaulphus Italiam urbemque Romam populati sunt sub annum ccccx; sed postquam Ostrogothorum Theodorico Rege firmatum est in Italia regnum anno cccxciii usque ad ejus mortem. DXXVI. Quæ vero extrema dicantur Gothorum tempora, inde patet, quod extinctum sit regnum illorum a Narsete eunucho anno DLIIII.
10 S. Laurentium scribit idem Gregorius Abbas Episcopum Sabinensem fuisse, nulla facta mentione Episcopatus Spoletini. Cum autem, inquit, aliquando suam diceesim inviseret, pervenit ad casalem Turrianum, sic a fluviolo dictum, qui nunc prope monasterium Farfense fluit, Rianus nuncupatus. Et in fundo Acutiano, sub monte Mutella (ubi tunc erat immensa silva nemini pervia, et a teterrimo dracone custodita) delectatus tanta solitudine, se dedit contemplationi et orationi. Inde suis orationibus dracone fugato, parvum oratorium construxit in honorem beatissimæ Virginis Mariæ, cujus imaginem (quæ nunc extat in tabula lignea depicta, et, ut creditur ex continuata traditione, a S. Luca Evangelista) secum e Syria portaverat: et ædificatis aliquot cellulis, prima hujus coenobii fundamenta jecit. Hic ergo per annos circiter xxv sanctissime vivens, monasterium auxit, non solum spiritualiter, multis ad Divinum Servitium sub ejus magisterio confugientibus; sed etiam temporaliter, pluribus acquisitis tam emptu quam sub pia largitione fidelium. Ubi ergo dæmon sub specie draconis habitabat, Virgo, quæ caput draconis contrivit, honorari coepit.
11 Interim Susanna obeunte, et in dicto oratorio a Laurentio sepulta; paulo postidem Laurentius meritis clarus obdormivit in Domino, et prope sororem suam a discipulis fuit sepulturæ traditus. De S. Laurentio haec habentur in bulla Joannis vi Papæ: Laurentius quondam Episcopus venerabilis memoriæ, de peregrinis veniens, in fundo, qui dicitur Acutianus, territorii Sabinensis, venerabile monasterium sanctæ Dei Genitricis semperque Virginis Mariæ constituit: et propter religiosam ejus conversationem, et Divini servitii sedulitatem ibidem secum conversantium, loca quædam tam emptu, quam ex oblatione fidelium acquisivit, etc.
12 Ac post pauca ita scribit idem Abbas: Quod autem Laurentius fundator, sicut et Thomas restaurator, fuerint Sancti, apparet ex antiquissima traditione, et ex quibusdam fragmentis antiquissimi Breviarii manu Longobardica descripti. Insuper usque ad annum MDCXXXVI nos celebravimus dies festos dictorum Sanctorum, recitantes eorum officium; sed cum quidam Prior, nomine Gregorius a Perusio, tulisset dictum officium, asserendo non esse ex Apostolica auctoritate; rursum illud reassumere non valuimus, respondente sacra Rituum Congregatione, nos non debuisse illud dimittere: cum autem dimissum sit, non esse reassumendum. Hæc ille.
Pag. 363 col. 2 D lin. 3 dele Annotationem 1, et hæc substitue: 1 Hic a Jacobillo inter Sanctos Umbriæ ad xviii Februarii refertur, ut illic in Prætermissorum syllabo monebimus.
DE S. ANSCHARIO ARCHIEP. HAMBURG.
Pag. 394 col. 1 lin. 36 post, Martyrem Pastor. adde: NOT. 30 Utramque Vitam S. Anscharii cum Originibus Hamburgensibus nuper edidit Petrus Lambecius Hamburgensis: cujus etiam opera et studio in lucem edita sunt typis Regis Parisiensibus Georgii Codini et alterius cujusdam anonymi excerpta de Antiquitatibus Constantinopolitanis, ac Latina versione, et Animadversionibus necessariis adornata. Hic autem ad has S. Ancharii Vitas præfatur se eas Parisiis descripsisse ex pervetusto codice membranaceo manuscripto monasterii S. Germani, eo, ut opinatur, ex Corbeia Gallica delato. Cum hac editione Vitam utramque iterum contulimus. Priorem etiam exhibuit nobis alter codex MS. Monasterio Westphaliæ a Bernardo Rottendorffio v. cl. nobis amicissimo transmissus; sed hic plerumque cum ea Vita quam Philippus Cæsar edidit, congruebat.
Pag. 417 col. 2 num. 16 lin. 7 pro Nonnum Witmarum, Lambrescius edidit, nomine Witmarum.
Pag. 428 num. 56 lin. 3 a fine pro initium, Lambecius meritum habet.
✠
Izvornik: Acta Sanctorum. Februarius, tomus I, Pariz: Victor Palmé, 1863. Prvi cjeloviti prijevod na hrvatski, objavljen 23. studenoga 2026. Prijevod i uređivanje: Tim Kršćanska stvarnost.