Preskoči na sadržaj
Kršćanska Stvarnost
Odaberite dan
Veljača
1234567891011121314151617181920212223242526272829
Ožujak
12345678910111213141516171819202122232425262728293031
Travanj
123456789101112131415161718192021222324252627282930
Svibanj
12345678910111213141516171819202122232425262728293031
Lipanj
123456789101112131415161718192021222324252627282930
Srpanj
12345678910111213141516171819202122232425262728293031
Kolovoz
12345678910111213141516171819202122232425262728293031
Rujan
123456789101112131415161718192021222324252627282930
Listopad
12345678910111213141516171819202122232425262728293031
Studeni
123456789101112131415161718192021222324252627282930
Prosinac
12345678910111213141516171819202122232425262728293031
Veljača
1234567891011121314151617181920212223242526272829
Ožujak
12345678910111213141516171819202122232425262728293031
Travanj
123456789101112131415161718192021222324252627282930
Svibanj
12345678910111213141516171819202122232425262728293031
Lipanj
123456789101112131415161718192021222324252627282930
Srpanj
12345678910111213141516171819202122232425262728293031
Kolovoz
12345678910111213141516171819202122232425262728293031
Rujan
123456789101112131415161718192021222324252627282930
Listopad
12345678910111213141516171819202122232425262728293031
Studeni
123456789101112131415161718192021222324252627282930
Prosinac
12345678910111213141516171819202122232425262728293031

✠

Acta Sanctorum · Svezak III · 23. siječnja

O sv. Euzebiju, opatu gore Korife u Siriji

DE S. EUSEBIO ABBATE MONTIS CORYPHES IN SYRIA

Sadržaj (3)
  1. S. Eusebii vita privata.
  2. Præfectura monasterii Ammiani, seu montis Coryphes.
  3. Præclari successores et discipuli S. Eusebii.

Quos Theodoretus in Philotheo, sive lib. 9, de Vitis Patrum, prædicat illustres asceticæ vitæ exercitatores, eorum plerosque Græci colunt, variis diebus sacris fastis adscriptos: celebriores etiam Latini. Tres hoc die Menæa proferunt;

SS. Eusebium, Mausimam, sive Maysimam, aut Macsimam, et Salamanem, adjunctis in duobus postremis ex cap. 14 et 19, Philothei encomiis, quod in Eusebio omissum. Nam de eo solum hæc habent: Eadem die sancti Patris nostri Eusebii.

Veni ad nos ad venustatem cœli, Eusebio dicunt venustæ mentes. Mox subjunguntur similes versus, cum propriis encomiis, de SS. Mausima et Salamane. Maximus Cythereus more suo Menæa sequitur.

2 Duos mirificis laudibus celebrat Eusebios Theodoretus capite scilicet 4 et 18, ast hunc ultimum Græci colunt XV Februarii, ut ex Menæis patet. De priore hoc die agi censent Rosweydus in suis ad hoc cap. 4, notationibus, et eum secutus Raderus in suis nondum evulgatis observationibus ad Menæa: quibus et nos adstipulamur. Agit iterum Theodoretus de hoc Eusebio aliisque sociis lib. 4 hist. Eccl. cap. 26. In solitudine etiam Antiochena, inquit, Marianus, Eusebius, Ammianus, Palladius, Simeones, Abraames, et alii quoque, qui imaginem Dei, ad cujus similitudinem conditi erant, integram conservarunt: atque tum horum, tum illorum, (de quibus ante egerat) vitam scriptis prodidimus. Eadem fere hinc descripsit Nicephorus lib. 11, hist. Eccl. cap. 41.

3 Citatur a Laurentio de la Barre in Notis ad cap. 4 Philothei margini adscriptis. et a Rosweydo, Sozomenus lib. 6, hist. Eccl. cap. 33, quo loco duos commemorat Eusebios, seb ab hoc diversos; cum alter apud apud Nisibenos, in monte qui Sigoron (σιγόρων) dicitur alter in Carrhis Mesopotamiæ, fuerit exercitatus. Denique Rosweydus hunc Eusebium S. Marciani discipulum arbitratur, cum in Notis asserat hujus mentionem fieri in Menæis 2 Novemberis in vita S. Marciani; et ad caput 3, Philothei margini adscribat, de Eusebio S. Marciani discipulo infra cap. 4, agi. Ast ille in solitudine Chalcidensi semper vixit, tugurii S. Marciani post ejus obitum hæres. Deceptus videtur Rosweydus, quod Marianus patruus S. Eusebii, in translatione Gentiani Herveti, quam ipse edidit, Marcianus dicatur; qui in alia versione Alberici Longi tomo 2 Vitarum Sanctorum Patrum Aloysii Lipomani, et in historia Ecclesiastica Theodoreti et Nicephori, Marianus est.

4 Vitam ejus, et nonnullorum illustrium discipulorum, damus ex cap. 4, Philothei, ex versione Gentiani, collata cum altera Alberici Longi.

S. Eusebii vita privata.

Quales quidem Deo obtulerit fructus desertum sterile, nempe pulcros et maturos, et ei qui plantavit gratos, et iis qui sapiunt hominibus caros et maxime expetendos, ostendimus in iis quæ jam scriptæ sunt narrationibus. Ne quis autem existimet virtutem esse loco circumscriptam, et solam solitudinem esse aptam ad tales ferendos redditus, age transeamus deinceps oratione ad terram quæ habitatur: et ostendamus ad parandam philosophiam eam minime esse impedimento.

2 Est mons altus, qui Antiochiæ quidem situs est ad orientem, a Berhææ autem ad occidentem, omnes autem montes prope sitos superat: in summo autem cacumine imitatur figuramb conoridem, ab altitudine autem accepit denominationem: χορυφήν enim, id est, Verticem, eum solent appellare accolæ. Olim ejus in summo vertice erat templum darmonum, quod apud vicinos in magno erat honore: subtus autem ad meridiem patet campus, sinus præ se ferens figuram, qui utrimque coerceturc ulnis non admodum altis. Pertinent autem eae usque ad viam qua equitatur, quæ utrimque a meridie ad septemtrionem sectæ sunt, semitas excipientes. In eo autem sunt constructæd villæ et magnae et parvæ, continentes iis qui sunt utrimque montibus.

3 Propter ipsas autem excelsi montis oras, est quidam vicus maximus et populo frequentissimus; vocabulo autem regionis eum vocant e Teledam:f in superiori autem parte lateris montis, est quidam saltus non admodum acclivis, sed qui modice inclinatur, spectans ad illum campum et ventum austerum.

In eo philosophiæ gymnasium extruxit quidam Ammianus, vir qui cum multis quidem aliis virtutibus esset clarus, tum summa modestia superabat alios. Hoc autem satis est argumenti. Etenim cum ad doctrinam, non solum suis sodalibus, sed vel bis totidem aliis posset sufficere, sæpe ad magnum accurrebat Eusebium, rogans et supplicans ut is esse vellet adjutor, padotriba, et magister ejus palæstræ quam fundaverat: aberat autem vigintiquinque stadiis, in quodam valde parvo habitaculo, et quod nec fenestras quidem habebat, inclusus. Eum autem ad hanc virtutem deduxeratg Marianus, ejus quidemh patruus, fidelis autem Dei servus. Sufficit enim hoc dicere, cum etiam magnum Moysem hoc cognomine honorarit Dominus. Hic Marianus cum divinum gustasset amorem, noluit solus frui bonis: sed multos etiam fiecit alios in amore socios. Venatus est autem et magnum Eusebium, et ejus fratrem qui in vita vere quoque erat frater. Non existimavit enim rationi esse consentaneum, ut eos quidem qui ad eum nihil attinebant, venaretur ad virtutem, i fratres autem non itidem.

4 Hos ergo ambos cum in parva inclusisset domuncula, eos evangelicam vitæ docebat rationem. Sed fratrem quidem morbus invadens, illum cursum interrupit; morbum mors autem est consecuta: nam cum paucis diebus vixisset postquam illinc est egressus, vitæ finem accepit. Permansit autem magnus Eusebius toto tempore vitæ patrui, neque k cum ullo loquens, neque lucem intuens, sed perpetuo inclusus: et post illius mortem hanc vitam est amplexus, donec admirabilis ille Ammianus ei multis delinito precibus persuasit.

5 Dic enim mihi, ad illum dicebat; o optime, cuinam placere existimans, laboriosam hanc sordidamque et squallidam vitam es persecutus? Cum autem, ut par est, is utique dixisset: Deo qui est virtutis legislator et magister. Quoniam ergo eum amas, inquit Ammianus; ego tibi modum ostendam, per quem et amorem magis accendes, et ei quem amas servies, nam quod omnistua cura et industria in teipsum convertatur, non effugiet, ut sentio, crimen nimii in te ipsum amoris. Lex enim divina jubet proximum amare ut teipsum. Multos autem opum sumere participes; hoc est proprium veri muneris caritatis. Hanc autem divinus Paulus appellavit legis plenitudinem. Rursus quoque clamat: Tota lex et Prophetæ in hoc sermone in summam rediguntur, nempe. Diliges proximum tuum sicut teipsum. Porro autem Dominus quoque in sacris Evangeliis Petro, qui confessus est eum amare plus aliis, præcepit pascere oves suas. Eos autem qui hoc non fecerunt reprehendens, clamat per Prophetam: O pastores, non seipsos pastores pascunt, non oves? Et ideo magnum quoque Eliam qui hanc vitam persequebatur, jussit versari in medio impiorum: et secundum Eliam, tantopere celebratum Joannem, qui amplectebatur solitudinem, transmisit ad ripas Jordanis, illic baptizare jubens et prædicare. Quoniam ergo tu quoque es Dei qui te fecit ardens amator; multos quoque tecum alios effice amatores: hoc enim est valde gratum communi Domino. Propterea Ezechielem quoque appellavit speculatorem, et peccatoribus jussit testificari: et Jonam jussit currere Niniven, et nolentem transmisit in vinculis.

a Berhoca, sive Berhoca, aut Berrhoca, Βιβέρια, ilinere unius dici distat ab Antiochia, ut Procopius lib. 2. Persic. Piolemæus in Cyrrhestica regione locat. Sed in ejus Asix tabula 4, videtur nimium procul ab Antiochia statui, et versus Septemtriones.
b χονος conus galeæ, meta, turbo. Item nux pinea, vel ipsa pinus, hinc Longus vertit, pinere nucis formam habens.
c Longus, angulis non multum editis.
d Idem, oppida montibus hinc atque hinc adjacentia.
e Theodoretus infra cap. 26, apud vicum Teledam magni et divini viri Ammianus et Eusebius palæstram fecere monasticam. Longus vocat castellum Teledam. Alibi Telada, et Telisdæv vocatur, ut diximus 5 Janu. ad vitam S. Simeonis Syltiæ per Metaphrasen cap. 1, nu. 5. lit. C.
f Longus iia clarius huic rupes imminet ardua, sed quæ paululum acclivis planiciem illam et Austrum spectat.
g Perperam Gentiano et Rosweydo Marcianus dictus.
h Longus, Avunculus. 1 Idem, nepotes. k Illa exercitatio, infra in Vita S. Salamanis, est Silentiariorum

Præfectura monasterii Ammiani, seu montis Coryphes.

Cum hæc diceret et similia, divinum virum mansuefecit, et voluntario illo effosso carcere, eduxit et abduxit, et suorum sodalium ei curam tradidit. Ego autem nescio utrum plus admirer, hujusne moderationem, an illius obedientiam, et quod ab eo sit persuasus. Is enim fugiebat principatum, et magis volebat esse ex iis qui parebant, ut qui præfecturæ formidaret periculum: et magnus Eusebius aversabatur quidem cum pluribus conversationem, cessit tamen, et captus retibus caritatis, suscepit curam gregis, et duxit chorum, non multis verbis opus habens ad docendum: sufficiebat enim vel solus aspectus, ut vel longe tardissimum celerem efficeret ad cursum cursum virtutis. Dicunt autem qui viderunt, eum semper habuisse gravem vultum, et qui poterat a timorem afferre spectantibus.

7 Cibum autem ipse quidem capiebat tertio et quarto quoque die, iis autem qui secum habitabant, jubebat vesci alternis diebus. Præcipiebat autem cum Deo assidue colloqui, et nullumb tempus relinquere vacuum ab hæc operatione, sed communiter quidem præfinita exequi officia; partes autem diei quæ intercedunt, unumquemque per se, vel sub aliqua umbra arboris, vel propter petram aliquam, vel ubicumque quiesceret aliquis, vel stantem, vel humi jacentem, rogare Dominum, et petere salutem. Ita autem unamquamque ex partibus corporis edocuit virtutem, ut illa faceret quæ sola permittit ratio. Ut autem hoc reddam manifestum omnibus, mentionem faciam unius ejus narrationis.

8 Sedebat super quamdam petram ipse et Ammianus ille admirabilis, et divinorum Evangeliorum historiam alter quidem legebat, alter vero eorum quæ erant obscuriora explicabat sententiam. Cum autem quidam agricolae in subjecto campo terram colerent, ad hanc contemplationem magnus tractus est Eusebius. Cum autem divinus Ammianus legisset locum Evangelicum, sciscitaretur autem interpretationem, jussit magnus Eusebius ut repeteret lectionem. Cum is autem dixisset: Iis qui arant forte delectatus, minime exaudisti, ut est verisimile; suis deinceps oculis legem tulit, ut neque campum illum unquam contemplarentur, neque celesti pulcritudine, et chori astrorum aspectu fruerentur: sed angustissima utens semita, cujus mensuram aiunt fuissec unius palmi, ferente ad oratorium, extra eam deinceps egredi non est passus. Dicunt autem eum plus quam quadraginta annis vixisse post hanc legem. Ut autem cum animi sui sententia, ad hæc quoque eum traheret aliquia necessitas, cum lumbos zona ferrea alligasset, et graconjunxit collare collo imposuisset, aliquo alio ferro vissimum zonam collari qui erat collo impositus: ut hoc modo inclinatus, conaretur assidue in terram despicere. Has ipse de se exegit poenas, quod illos esset contemplatus agricolas.

9 Hoc autem et multi quidem alii me docuerunt ex iis qui illum noverunt, et res ejus optime sciverunt: narravit autem senex quoque magnusd Acacius, cujus prius quoque meminimus in aliis narrationibus; dixit autem se eum quoque aliquando interrogasse, cum eum sic vidisset incurvatum, quamnam capiens utilitatem, neque coelum patiatur aspicere, neque campum illum subjectum contemplari, neque ex angusta illa via egredi: eum autem dixisse, se hæc moliri adversus maligni dæmonis machinationes: Nam ne, inquit, de magnis bellum gerat, conans auferre temperantiam et justitiam, et iram armans, et cupiditatem accendens, et ut fastu efferat et superbia intumescam efficiens, et quæcumque adversus meam machinatur animam, conor hostem ad hæc parva traducere: in quibus etiam si vicerit, non magnum affert detrimentum; et si victus fuerit, evadit magis ridiculus, ut qui ne in parvis quidem possit evadere superior. Quoniam ergo novi hoc bellum minus periculosum, (non valde enim feritur qui in his damni aliquid accipit: quod enim damnum est vel videre campum, vel in coelum oculos attolere) ad hoc me genus pugnæ transtuli. In hæc enim me nec ferire potest nec perimere: non sunt enim hæc jacula letifera,e ut quæ illis ferreis careant aculeis. Hæc se audivisse dixit magnus Acacius, ejusque se admiratum esse sapientiam, virtutemque bellicam et experientiam. Quamobrem hoc quoque narrabat eis qui talia discere cupiebant, ut et admirabile et dignum quod mandetur memoriæ.

10 Hæc ejus gloria cum in partes omnes undique pervaderet, ad se attraxit omnes virtutis amatores.

Januarii Tom. III.

Venerunt autem divinissimi quoquef Jacobus Persa et Agrippa, successores Julianig senis, cujus prius persecuti sumus narrationem, ut qui optimi gregis erant Præfecti. Postquam enim ut ille divinus, fine vitae accepto migravit ad vitam supernam, ad magnum accurrerunt Eusebium, melius esse rati recte regi, quam regere et præesse.

11 Jacobi autem, cujus prius quoque jam memini, cum summatim ejus ostendi virtutem, nunc quoque evidens argumentum ostendam summæ ejus philosophiæ. Postquam ille divinus hinc excedens Eusebius jussit eum præesse gregi, et recusans curationem, non persuasit cupientibus eum hanc curam suscipere, abiit ad alium gregem, malens pasci quam pascere: et cum plurimo tempore supervixisset,h hanc vitam sic finiit.

a Longus, mediocrem metum.
b Idem, diem.
c Idem dodrantalis latitudinis.
d E monacho Episcopus Berhæx, ut dicitur cap. 2, in vita Juliani Sabx, et cap. 3, in Vita Marciani. Is vitam Juliani narravit Theodoreto.
e Longus: Hoc enim ferri pondus omnem illorum cuspidem obtundit.
f Comes Juliani Sabx, ut cap. 2, narrat Theodoretus.
g Sabas πρεσβύτη, seu senem significat. De S. Juliano agemus

18 Octob.h Centum et quatuor annos natus.

Præclari successores et discipuli S. Eusebii.

Suscipit itaque illam præfecturam Agrippa, vir qui et multis ornatus erat bonis, præcipue autem puritate animæ: per quam et divinæ pulcritudinus visionem assidue apprehendens, et illius amoris igne accensus, irrigabat genas perpetuis lacrymis. Cum is autem longo tempore electum illum et divinum gregem recte pavisset, deinde e vita excessisset, Davides ille divinus, cujus aspectu mihi quoque frui contigit, suscepit præfecturam: vir qui revera, ex divini Apostoli sententia, mortificaverat membra quæ sunt super terram.

13 Tantum enim fructum ceperat ex doctrina magni Eusebii, ut quadraginta quinque annos egerit in illo monasterio, absque ira autem et excandescentia toto hoc tempore vixerit. Neque enim post susceptam præfecturam vidit eum aliquis superatum ab hac animi perturbatione, idque cum, ut est verisimile, essent innumerabilia quæ cogerent. Centum enim et quinquaginta viri pascebantur ab illius dextera: aliqui quidem summa et excellenti virtute, et eam quæ est in coëlo vivendi rationem imitantes; alii vero qui penas tunc primum producebant, et terram transilire et supervolare docebantur. Et tamen cum tot essent qui divina docebantur, et aliquid, ut est verisimile, delinquerent, (neque enim facile fieri potest, ut qui modo ventitat, recte se gerat in omnibus) mansit immobilis vir ille divinus tamquam incorporeus, nulla eum occasione ad iram excitante. Hoc enim non solum accepi ex auditione, sed etiam ex experientia. Nam cum aliquando desiderassem videre illum gregem, accessi habens etiam alios socios peregrinationis, qui eamdem quam ego vitam amplecebantur. Toto ergo tempore hebdomadæ apud illum virum divinum degentes, vidimus ejus vultum nullam accipere mutationem, neque nunc quidem hilaritate diffundi, nunc vero tristitia contrahi. Oculos quoque similiter, non aliquando quidem truces ac forvos, nunc vero lætos; sed in eodem semper honesti decorique tenore permanere. Hi autem sufficiunt ad arguendum animi tranquillitatem. Sed verisimile est, existimaturum quempiam eum talem esse visum, quod nulla eum moveret caussa: quamobrem necesse habeo ejusmodi quid narrare quod accidit, cum nos illic essemus.

14 Sederat apud nos vir ille divinus de philosophia agitans rationes, et quærens id quod est summum evangelicæ vitæ institutionis. Cum autem intercessissent ejusmodi sermones, a Publius quidam, genere quidem Romanus, moribus autem ipse quoque admirandus, et sacerdotii honore præditus, et illius præfecturæ secundas partes obtinens, ad nos venit adversus divinum Davidem vociferans, et commune damnum illam nominans lenitatem; et omnibus perniciem afferre dicens ejus mansuetudinem; et amentiam, non modestiam, summam illam vocans philosophiam. Ille autem habens animam veluti adamantinam, accipiebat quidem rationes, non pungebatur autem ab iis quæ sua natura solent pungere: vultum itaque non mutavit, neque sermonem institutum dimisit, sed cum leni voce et verbis serenitatem animæ significantibus, illum senem dimisit, rogans eum ut eorum quæ vellet curam gereret. Ego autem cum his qui ad nos venerunt loquor, ut vides, existimans necessarium esse hoc officium. Quomodo ostenderit quis melius animi lenitatem? Eum enim, cui illa credita erat præfectura, talem accepisse contumeliam ab eo qui tenebat secundas partes, præsentibus maxime hospitibus, et maledictum audientibus, et nullam iræ sublisse tempestatem et perturbationem, quam non magni et excelsi animi virtutem superat et fortitudinem? Ac divinus quidem Apostolus considerans humanæ naturæ imbecilitatem, eam quam fert legem natura metiens, Irascimini, inquit, et nolite peccare: sol non occidat super iracundiam vestram. Nam cum iræ quidem motus nosset esse naturæ, non nostri arbitrii, noluit lege ea decernere, quæ essent laboriosa, et forte etiam ejusmodi ut fieri non possent: sed motui naturæ et iræ tempestati mensuram præfinit diem; jubens rationi ut eam compescat, et tamquam fræno reprimat, et non concedat progredi ultra terminos. Vir autem hic divinus ultra leges quæ latæ sunt decertavit, et septa transiliit: non usque ad vesperam iræ ut moveretur concedens, sed nec ut moveatur quidem omnino permittens. Talem fructum accepit is ex magni Eusebii consuetudine.

15 Vidi multos quoque alios in illo tugurio, qui hujus philosophiæ amatores fuere et aemulatores: alios quidem in flore corporis, alios vero etiam in profunda senectute. Nam cum plus quam nonaginta annis vixissent homines, laboriosam vitam noluerunt relinquere, sed insignes fuere, obeuntes labores juventuis, noctu quidem et interdiu Deum laudantes, et sacra illa officia peragentes; post duos autem dies vilibus illis cibis vescentes.

16 Ut alios autem prætermittam, qui non sunt quidem digni qui sileantur, sed vel maxime laudentur et celebrentur; sed ne sit prolixior quam par sit narratio, in divino isto loco fuit quidam, eum autemb Amman nominant, qui ex Ismaelitide quidem radice germinavit, non fuit autem ejectus a domo Abrahæ, ut is a quo genus duxerat; sed paternæ hereditatis fuit cum Isaac particeps, vel potius ipsum rapuit regnum cœlorum. Is monasticæ hujus exercitationis protinus attigit institutionem apud quemdam, qui tunc habitabat solitudinem, qui eos optime exercebat; erat autem ei nomenc Marosas. Post hæc autem ille quoque aliis præesse desistens, ad hunc cum abbate venit gregem: nec parvo vixit tempore; sed cum præclare decertasset, et insignis evasisset, excessit ex hac vita.

17 Hic autem illic quidem fuit continuos triginta et octo annos: ita autem desiderabat laborare, ut qui modo laborare cœpisset: nam in hodiernum usque diem pedes numquam textit calceis, cum est autem frigus, in umbra sedens, in æstu solem suscipit, et tamquam auram Zephyri, quæ ex eo procedit flammam excipit. Toto autem hoc tempore aquam potare non passus est, non illa comedens quæ iis exhibentur, qui ad non bibendum se exercent (solent enim ii uti cibis humidioribus) sed iis utens cibis quibus alii. Verum pauca comedens, et quæ modicas ei vires afferunt, existimat usum aquæ supervacaneum. Gravi autem ferro lumbos succinctus, raro quidem sedet, noctu autem, et majori parte diei vel stans vel flectens genua, offert Domino officium precationis: usu autem accubitus se omnino privavit, nemo enim in hodiernum usque diem eum vidit cubantem. Quinetiam cum est chori renuntiatus coryphæus, et ei contingit ut præsit, totum hunc laborem fert prompto et alacri animo, se iis qui ejus parent imperio præbens exemplar philosophiæ.

18 Tales victoria insignes decertatores, divinus Eusebius, horum certaminum pædotriba et exercitator, exhibuit Domino: et cum alios quoque plurimos tales fecisset, eos transmisit doctores ad alias palæstras, qui totum illum sacrum montem divinis his pratis et suavem emittentibus odorem implevere. Nam cum ad Orientem ab initio fuisset illius exercitationis monasticæ tugurium, licet videre ejus philosophiæ fœtus ad occidentem et meridiem, veluti quasdam stellas circa lunam choros ducentes; et alios quidem Græca, alios vero ejus in qua habitant regionis voce, laudantes Creatorem. Sed enim id aggredior quod fieri non potest, cupiens omnia persequi quæ a divina illa anima recte gesta fuere.

19 Huic ergo narrationi finis est imponendus, et ad aliam convertenda est oratio, et rursus est addenda quæ illinc capitur utilitas, cum horum magnorum virorum benedictionis rogaverimus ut simus participes.

a Olympius Longo dicitur.
b Al. Abban. Hervetus Abbatem appellative vocat.
c Marosæ ex Nechelis oriundi, inter illustriores monachos, meminit Sozomenus lib. 6. cap. 34, cumque secutus Nicephorus lib. 11, cap. 41, quem hunc arbitratur Rosweydus: De la Barre S. Maronem cap. 16, a Theodorelo descriptum, quem referemus 14 Februar.

✠

Izvornik: Acta Sanctorum. Ianuarius, tomus III, Pariz: Victor Palmé, 1863. Prvi cjeloviti prijevod na hrvatski, objavljen 22. studenoga 2026. Prijevod i uređivanje: Tim Kršćanska stvarnost.

23. siječnja Kalendar godine