NOT. 74. Pag. 436, col. 2, inter Omissos post S. Joannem Episcopum Eboracensem, adde S. Iolendæ, sive Iolentæ, Virginis et Martyris, Gallicam vitam nacti sumus, in qua dicitur hodie coronata martyrio, coli vero XXII Maii.
De ss. Tergeminis.
NOT. 73. Pag. 437, col. 1, nu. 3, lin. 10, sub Clodoveo II corrige sub Clotario II.
NOT. 76. Ibidem col. 2, post num. 4, adde Franciscus Bosquetus Historiar. Eccles. Gallican. tom. 1, lib. 2, cap. 17, non sub Aureliano, sed sub M. Aurelio, integro seculo prius, Tergeminos fecisse martyrium scribit, uti et S. Benignum, Flocellum, Symphorianum, et alios.
De s. Genulpho ep.
NOT. 77. Pag. 4445, col. 2, lin. 8, post Claudii Roberti, adde Alius is a Genulpho est. Genulphum officio simplici veneratur Ecclesia Bituricensi xx Junii, sive xii Kallend. Julii, quo nimirum die facta translatio dicitur lib. Mirac. cap. 5, nu. 19. In illius diei officio recitant Bituriges Lectionem tertiam, conflatam ex 4 et 5 quæ in Breviario Parisiensi xIII Novembris. At Gundulphus Episcopus xvn Junii in eadem Bituricensi Ecclesia colitur, recitaturque hæc Lectio propria: B. Gundulphus Mediolanensis Archiepiscopus exitit, qui propter mala suæ civitatis a Deo immissa, ab eadem urbe digrediens cum quibusdam discipulis partes adiit Biturigum, ubi diu eremiticam vitam ducens, expleta laboriosæ hujus vitæ militia, post longam carnis macerationem, plenus Deo et virtutibus, terræ corpus cæloque spiritum reddidit. Cujus corpus per manus discipulorum in eadem silva, ubi eremiticam vitam transegerat, pia devotione humatum: postea Nobiliacum translatum, ubi in medio chori B. Mariæ jacet honorifice sepultum. Hæc ibi. Est autem in Bituricensi etc.
NOT. 78. Ibidem post nu. 6 post, ut ex dictis liquet, adde Colitur eo die in Ecclesia Parisiensi officio duplici.
NOT. 79. Pag. 463, col. 1, post cap. 2, ad nu. 4, lin. 20. Blitildem. adde e Non est verisimile Blithildem (quam Jacobus Guisius Beatam vocat) Clotarii II, filiam, Dagoberti sororem fuisse, cum Arnulphus ejus ex Arnaldo filio nepos, Clotarii II, æqualis fuerit. Fuit ergo Blithildis Clotarii I filia, neptis Clodovæi Magni.
De s. Antonio magno.
NOT. 80. Pag. 315, col. 1, in fine adde 13 Pragæ quoque,
Bohemiæ metropoli, aliquæ S. Antonii reliquiæ asservantur. Ita enim vetus M.S. Martyrologium Ecclesiæ Pragensis: In Ægypto apud Thebaidem B. Antonii monachi, cujus vitam Athanasius Alexandrinæ Ecclesiæ Episcopus insigni volumeme prosecutus est: qui regnante Constantino Magno floruit, multorum monachorum Pater, venerabili præclarissimus vixit, consummatoque cursu ætatis suæ anno centesimo quinto feliciter in pace quievit. Cujus corpus sub Justiniano Imperatore divina revelatione repertum est, et in ecclesia S. Joannis Baptistæ humatum: cujus digitum piissimus Princeps Carolus IV Romanorum Imperator semper Augustus et Bohemiæ Rex de Avenione rediens, et ad monasterium ubi requiescit declinans, magnis precibus obtinuit, et pretiose decoratum Ecclesiæ Pragensi donavit.
16 Arelati quoque aliquæ ejusdem Divi reliquiæ extant; quarum translationem 1X Januarii ita consignavit Saussaius: Arelate translatio reliquiarum S. Antonii anachoretæ magni, e cænobio Montis-majoris facta ad ecclesiam S. Juliani Martyris, cum solenni pompa, et affluenti Comitatus Venusini Phocensis provinciæ et Gotthiæ Gallicæ populorum concursu. Aliquas ejus reliquias in sacello Lerinensi sanctæ Crucis servari dictum est xvi Januar. ad Translationem S. Honorati in Prologo nostro num. 4.
Pag. 522, col. 1, post num. 8 adde De sua Frisia ista memorat Martinus Hamconius:
Tolleret ut veterum cultus omnino Deorum Frisica gens; slvis passim devota viisque Crebras imposuit, sacræ cultoris eremi Antoni ædiculas: ipsum veneransque fovensque Tam precibus de luce piis, quam lumine nocte. Quin crebra instituit plebis consortia, crebra Hospitia erexit, non tantum nomine Divo Sacra, sed et populi Christique algentis asyla; Lovaniique ejus pubes pia Frisica in æde Nobile constituit patriis altare Patronis. Sunt hi Patroni, beatissima Virgo Maria, S. Bonifacius, S. Willebrordus. Ædiculæ illæ sive oratoriola S. Antonio a Frisonibus dicata, vulgo S. Tonis hluyskens vocantur.
Pag. 553, col. 1, post nu. 17 adde Quod ad pestilentiam attinet S. Antonii patrocinio pelli solitam, præclarum est quod a paucis annis in Westphalia contigit. In diæcesi Osnabrugensi vicus est Rhemen, vel Remi dictus, haud longe ab Iburgo oppido distans, alienus nunc a Catholicis sacris, Comiti Teclenburgico parens. Hic Ecclesia olim S. Antonio dicata, votis concursuque cursugue fidelium celebrata. Evenit non ita pridem ut diæcesis Monasteriensis in eadem Westphalia epidemia conflictaretur. Haud paucis ea extinctis, Ostbeverani pagi incolæ, antiquæ scilicet pietatis observantes, voto nuncupato, ad Rhemensem ecclesiam quatuor horarum spatio inde distantem supplicationem instituunt, crucibus sacrisque labaris Catholico ritu prælatis. Ibi sacra avito ritu procurata, conceptæ preces, haud inani incolumitatis fiducia, nam illico conquievit pestis, nemine deinceps ea efflato. Id grata memoria celebrant, ac præ ceteris nobilissima domus Sckenckingiorum, qui Ostbeveræ Domini egregiam isthic arcem habent; e quibus Stephanus Sckencking Canonicus Ecclesiarum Mindensis et Osnabrugensis, hujus etiam Scholasticus, sacrarum antiquitatum admodum studiosus ac peritus, id nobis retulit.
Paq. 324, col. 1, post § 4, Miraculorum, adde 27 Cortusius historiæ Lombardicæ lib. 10, cap. 2, memorat virum nobilem in comitatu Ducis Poloniæ anno 1350, 10 Aprilis, Patavii occasione ædis S. Antonii de Padua, de quo agemus xiii Junii, blasphemore isthæc protulisse: Est vere Antonius, cujus nomine porci portant campanella; moxque illi brachium ac manum debilitatam, os fæde distentum. Sed cunctis qui aderant, ante B. Antonii de Padua sepulchrum precantibus, sibi restitutum.
✠
Izvornik: Acta Sanctorum. Ianuarius, tomus II, Pariz: Victor Palmé, 1863. Prvi cjeloviti prijevod na hrvatski, objavljen 22. studenoga 2026. Prijevod i uređivanje: Tim Kršćanska stvarnost.