Preskoči na sadržaj
Kršćanska Stvarnost

✠

Acta Sanctorum · Svezak I · Svezak I

Dodatak uz 2. siječnja

AD II JANUARII

Sadržaj (9)
  1. Ad ss. Frontasii et Soc. acta.
  2. De s. Defendente et socii.
  3. De s. Isidoro ep. m.
  4. De s. Isidoro ep.
  5. De s. Macario Alex.
  6. De s. Aspasio.
  7. Ad vitam s. Maximi m.
  8. Ad vitam s. Adelardi Abb.
  9. De b. Odinone sive ottenone, Abbate Rothensi Ord. ræm. in Suevia.

Pag. 78, col. 2, ante S. Silvestrum monachum, repone (B. Odino, sive Otteno, aut Otto, Abbas Rothensis, ord. Præmonstratensis in Snevia.) Et expunge quæ inter Prætermissos de eo dicuntur. Plenius de eo infra agemus.

Ad catalogum Prætermissorum addatur S. Vincentius Confessor refertur hoc die a Saussaio, diciturque propria illi dicata apud Rutenos Ecclesia, in qua S. Tarsitiæ Virginis conditum corpus, ut xv Januarii dicimus.

Theodorus Episcopus Massiliensis refertur hoc die et Sanctus prædicatur a Saussaio. Illustria sunt quæ de eo scribit in historia Francorum S. Gregorius Turonensis; neque dubitandum videtur, quin Sanctis jam olim fuerit annumeratus. Sed, ut Massilia accepimus, neque officio Ecclesiastico colitur, neque de ejus veneratione isthic quidquam extat. Claudius Robertus scribit Ferrarium tradere eum coli II Januarii: nihil in Ferrario simile reperimus; solum scribit ab eo S. Defendentis Acta litteris esse tradita.

Pragæ Allatio prima reliquiarum hoc die celebratur, ut patet ex veteri Kalendario De ea isthæc habentur in MS. Martyrologio Ecclesiæ Metropolitanæ: iV Non. Januarii, Octava S. Stephani et festum omnium reliquiarum, quas Christianissimus Princeps Carolus IV Romanorum Imperator semper Augustus, et Bohemiæ Rex, in diversis mundi partibus magnis obtinuit precibus, prout in suis locis singulariter infra describuntur. Et easdem reliquias auro et argento et gemmis pretiosissime ornatas donavit Ecclesiæ Pragensi. Hoc festum Papa Innocentius VI, ad instantiam dicti Imperatoris constituit in diœcesi Pragensi solenniter celebrari, et omnibus ipso die ecclesiam Pragensem visitantibus, confessis et contritis donavit indulgentiam unius anni et unius quadragenæ, perpetuis temporibus duraturam. Hæc ibi. Enumerantur deinde suis diebus hæ reliquiæ a Carolo IV, Pragam allatæ:

S. Erardi Episcopi reliquiæ aliquæ vIII Januarii.S. Mauri Abb. costaxv Januarii.S. Antonii Abb. digitusxvII Januarii.S. Sebastiani M. pars capitisxx Januarii.S. Vincentii M. caputxxIII Januarii.S. Ananiæ Apostoli caputxxV Januarii.S. Valerii Ep. Trevir. capitis parsxxIX Januarii.S. Ignatii Ep. Antiocheni M. caput1 Februarii.Deiparæ Virginis cingulorum duorum partes duæ S. Agathæ V. reliquiarum parsv Februarii.S. Petri Apostoli baculi parsxxII Februarii.S. Matthiæ Apostoli reliquiæ aliquæxxIV Februarii.S. Gregorii Magni caputxii Martii.S. Longini M. caput et brachiumxv Martii.S. Narcissi Ep. M. reliquiæ xvIII Martii.S. Pigmenii M. pars capitisxxIV Martii.S. Marci Evangelistæ corporis pars, et pars autographi ejus EvangeliixxV Aprilis.

S. Petri M. ord. Prædicat. reliquiæ aliquæ S. Philippi Apostoli brachiumI Maii.S. Sigismundi Regis corpus Sacræ Crucis Christi partes duæIII Maii.S. Antoniæ V. M. caputIV Maii.S. Joannis Evangelistæ pars tunicæVI Maii.SS. Gordiani et Epimachi MM. reliquiæx Maii.S. Victoris M. Syri caput et brachiumXIV Maii.S. Urbani Papæ M. caput et pars corporisXXV Maii.S. Medardi Ep. brachium VIII Junii.S. Viti M. corpusXV Junii.S. Modesti M. reliquiæ aliquæS. Aurei Ep. Moguntini M. pars brachiiXVI Junii.S. Protasii M. brachiumXIJ Junii.S. Albani M. Moguntini corporis parsXXI Junii.S. Pauli Apostoli pars baculiXXIX Junii.S. Udalrici Ep. Augustani caput et brachiumIV Julii.S. Januarii M. Armeni corpusXI Julii.S. Hermagoræ Ep. et M. brachiumXII Julii.S. Mariæ Magdalenæ, reliquiæ aliquæXXII Julii.S. Annæ digitusXXVI Julii.S. Marthæ V. reliquiæ aliquæXXIX Julii.S. Petri Apostoli catenæ pars1 Augusti.S. Sixti Papæ M. pars capitisVI Augusti.S. Romani M. caputIX Augusti.S. Laurentii M. brachiumx Augusti.S. Hilariæ M. caputXII Augusti.S. Clarae V. reliquiæ aliquæ Deiparæ Virginis pepli duplicis parsxv Augusti.S. Sebaldi Confess. reliquiæ aliquæXIX Augusti.S. Stephani Regis Hung. digitusxx Augusti.S. Bartholomæi Apost. pars capitisxxIV Augusti.S. Hermetis M. brachium et aliæ reliquiæ xxviii Aug.S. Euphemiæ V. M. brachiumXVI Septembris.S. Geminiani M. brachiumS. Matthæi Apostoli costaXXI Septembris.S. Mauricii M. brachium et gladiusXXII Septembris.S. Leodegarii Ep. M. caputII Octobris.SS. Sergii et Bacchi MM. corporum parsVII Octobris.S. Abrahæ,S. Isaaci,Patriarcharum, reliquiæ aliquæS. Jacobi,IX Octobris.S. Dionysii Parisiorum Apostoli brachiumIX Octobris.S. Galli Abb. caput et brachiumXVI Octobris.S. Florentii Ep. Arausicani brachium, mandibula, et pars corporisxvII Octobris.S. Lucæ Evangelistæ caputXVIII Octobris.S. Sapientiæ Virginis Ursulanæ corpusXXI Octobris.S. Sophiæ V. Ursulanæ (si non eadem est) reliquiæ aliquæ.S. Narcissi Ep. Hierosolym. reliquiæ aliquæXXIX Octob.S. Leonardi Abb. Lemovic. caputVI Novemberis.S. Theodori M. brachium et aliæ reliquiæIX Novemberis.S. Martini Ep. Turon. densXI Novemberis.S. Othmari Abb. caputXVI Novemberis.

S. Clementis Papæ M. catena XXIII Novembris. S. Catharinæ V. M. reliquiæ aliquæ XXV Novemb. S. Saturnini M. reliquiæ aliquæ XXIX Novembris. S. Luciæ V. M. digitus 1 XIII Decemb. S. Othiliæ V. brachiumetaliæ reliquiæ S. Lazari fratris Magdalenæ brachium et pars magna corporis XVII Decembris. S. Stephani Protomart. caput et articulus XXVI Dec. SS. Innocentium MM. brachium unum XXVIII Dec. Cæcilia, sive Helena Coppoli, Virgo ex ordine S. Claræ, refertur hoc die, et Beata appellatur, a Ludovico Jacobilli in libro de SS. Fulginatibus, et ab Arturo Monstierio. Verum neuter indicat an ea illi appellatio ab Ecclesia decreta sit. S. Paschasius Ratbertus, Abbas Corbeiensis, scriptor vitæ S. Adelardi, refertur hoc die a Saussaio, ab Hugone Menardo in Martyrol. Benedictino XXVI Apr.

Ad ss. Frontasii et Soc. acta.

Pag. 79, dele in margine SECULO I. Nam, ut ad vitam S. Frontonis XXV Octobris dicemus, id merito controvertitur. Ceterum hæc Martyrum Acta breviate excerpta sunt ex prolixiore Vita S. Frontonis, quam posterius nacti sumus. Verum eam a nupero quodam et ridiculo scriptore, non ante 400, aut circiter annos, compositam fuisse ostendit Franciscus Bosquetus Ecclesiæ Gallicanæ historiarum to. 1, num. 15, et parte 2, aliam recitat paullo antiquiorem et longe diversam, etsi nequaquam per omnia probatam; ex qua conficere licet non fuisse primum Petracoriorum Apostolum Frontonem. Ceterum Sanctos hos quatuor Martyres ita celebrat in Supplemento Martyrologii Gallicani Saussaius: Petracoricis natalis sanctorum Martyrum Frontani, Severini, Severiani, et Silani, discipulorum S. Frontonis, quos Squirius Præses ethnicus im pia sententia damnavit, fecitque ob fidei Jesu Christi confessionem gladio obtruncari. S. Silanum, alii Silvanum vocant: cui in urbe Petracoricensi dedicatam esse basilicam testatur Andreas du Chesne in lib. de Antiquitat. Galliæ.

De s. Defendente et socii.

Pag. 80, post num. 1, adde Hos in territorio Vienensi passos scribit Saussaius in Martyrol. Gallicano hoc die.

Ibid. col. 2, post num. 4, Carolus Episcopus Novariensis lib. 1, historiæ Ecclesiæ suæ de S. Defendente ita scribit: His eisdem subalpinis regionibus S. Defendens frequenti sane cultu, ut Martyr, afficitur. Plurimis in locis etiam ex voto publico dies ejus festus celebratur posttridie Kal. Januar. Ejus nomine altaria, oratoria, sodalitates dicatæ sunt. Idem nomen multis pietatis gratia tribuitur, militari habitu pingitur, et contra luporum rabiem, incendiorumque vim invocatur. Fuisse unum ex Thebæis Martyribus scribit Guillelmus Baldesanus in hist. Thebæa, dum de translatione S. Mauritii agit; quin etiam duos putat ejusdem nominis; alterum sepultum apud Massiliam, de quo Galesinius in Martyrol. ex tabulis Ecclesiæ Bergomensis; alterum in Italia, de quo ipse nonnulla narrat. De eo nihil Baronius.

De s. Isidoro ep. m.

Pag. 83, post nu. 4, adde Antonius Quintanadueñas noster lib. de SS. Hispalensibus censet S. Isidorum, qui hoc die celebratur, Episcopum Cæsaraugustanum fuisse, Valerii III, successorem. Ita nempe Juliani Petri Chronicon num. 244. In Libiza transfertur corpus S. Isidori x, Episcopi Cæsaraugustani, qui veniens Amphilochiam Gallæciæ urbem, ab Arianis occiditur. Missum est corpus nocte in Minium, et ibi sepultum est. Post anno 8, repertum est. Is fuerat vir Consularis, natus Hispali in Hispania, Consul cum Lanato; post vocatus, Numanus.

6 Martinus Carillius post vitam S. Valerii, Cæsaraugustanorum Antistitum catalogum contexit, in eoque sextum recenset Valerium III, at successoris vulgo ait ignorari nomen, in quibusdam tamen MSS. codicibus Isidorum appellari, dicique non Antiochiæ, sed Amphilochiæ martyrium subiisse. Atque is ipse videtur esse, cujus zelum Ascanius Tarraconensis et reliqui Episcopi illius provinciæ commendant in epistola ad Hilarum Papam, qua de ordinatione Episcopi per Silvanum Calaguritanum contra Patrum regulas et Nicænos canones facta conqueruntur: Hinc factum est, inquiunt, ut de ejus miserrima temeritate ad nos Cæsaraugustanæ urbis Episcopus frater noster universa referret; cujus diligentia et sollicitudo admodum prospexerat, si in aliquo profuisset. Siquidem cunctis in vicinia positis Episcopis ne se schismatico adjungerent frequentissime contradixit etc. Extat ea epistola tom 2, Conciliorum, estque in Concilio Romano an. 463, recitata.

7 Hunc ergo virtute et eruditione præstantem Antistitem, scribit Quintanadueñas Catholicæ religionis amplificandæ gratia etiam alias provincias adiisse, et gloriosa tandem nece Amphilochiæ apud Gallæcos perfunctum. Verum eo venerit prædicandi causa, an a Gothis relegatus Isidorus, non expressit Julianus, qui in eodem Chronico nu. 228, de eo ita scribit: Floret memoria in Hispaniis S. Isidori Episcopi Cæsaraugustani ab hæreticis Arianis occisi. Ceterum memorata veteribus, ac nominatim Straboni Amphilochia est, Callaicorum urbs, quæ Ptolemæo Aquæ calidæ, Antonino Aquæ Celinæ, dicta putatur; a Suevis deinde Warm see, id est, calidus lacus, vulgo nunc inde deflexo nomine Orense, ad Minium amnem. De qua urbe consule Lud. Nonium cap. 53, et Licentiatum Molinam in descriptione Galliciæ.

8 Facile irrepere in Martyrologia error potuit, ut pro Amphilochiæ, scriberetur: Antiochiæ passio S. Isidori Episcopi. Verum quantum illi Chronico Juliani tribuant viri eruditi, nobis exploratum non est. Joannes Mariatta lib. 21, cap. 31, inter Hispaniæ Doctores numerat Isidorum Cordubensem Episcopum, vel secundum alios Cæsaraugustanum, quem ait vulgo Seniorem appellari, ac multa edidisse volumina, vixisse vero circiter annum 420. Verum de Isidoro illo Cordubensi atque ejus scriptis, de quibus Trithemius et Sixtus Senensis, viderint alii.

De s. Isidoro ep.

Ibid. post num. 1, adde Enumerat hosce monachos Palladius in Lausiaca cap. 117. Ingressa est montem Nitriæ, sanctos Patres conveniens, Pambo, et Arsisium, et Serapionem magnum, et Paphnutium Scetioten, et Isidorum Confessorem Episcopum Hermipolis et Dioscurum etc. Erat Hermipolis, sive Hermopolis, Ἑρμούπολις, civitas Thebaidos, in qua Christus cum Virgine Matre et S. Josephi traditur exulasse. De ea agimus xviii Janu. ad Acta S. Ascles litt. a, et xxv Janu. ad cap. 1 Vitæ S. Apollonii litt. a. Dicitur hæc in Topographia sacra Caroli a S. Paulo Hermopolis major, in Thebaide prima, sub Arsinoe Metropoli. Hermopolis parva est in provincia Ægypti primæ, sub Alexandrimo Patriarcha.

De s. Macario Alex.

Pag. 84, post nu. 1, adde Potius dicendum utrumque quadam ratione dici posse S. Antonii discipulum; sed fuisse illis seniorem Macarium, S. Antonii domestica disciplina institutum, proprieque discipulum, ac Pisparitani cænobii secundum ab eo moderatorem, cujus mirum est peculiarem in Martyrologiis non agi memoriam. De eo agitur xv Janu. ad S. Macarii Ægyptii vitam, et de utroque plurimis ad vitam S. Antonii XVII Janu. § 6, in Prolegom.
NOT. 29. Ibidem col. 2, post nu. 4, adde Saussaius in Martyrol. Gallicano ita scribit: Augustæ Ausciorum memoria S. Macarii. Sitne ille aliquis ex Ægyptiis Macariis, atque hic, de quo modo est sermo, Alexandrinus; an indigena quispiam, nos latet v Januarii in Vita S. Apollinaris Syncleticæ mentio crebra fit Abbatis Macarii in Scete commorantis; quem hunc Alexandrinum esse suspicamur.

De s. Aspasio.

NOT. 30. Pag. 90, col. 2, initium nu. 3, ita restitue Videtur S. Aspasius Gothorum Arianorum injuriis coactus solum vertere, Melodunum concessisse, ibique populum partim mysteriis Christianæ religionis imbuisse, partim ad studia pietatis excitasse, donec tandem sive ætate et laboribus fractus, seu qua alia ægritudine extinctus est. Ita scribit in Melodunensi historia, qui et S. Aspasii laudes dicitur pluribus hymnis cecinisse, Sebastianus Roulliardus Melodunensis, in Curia Parisiensi Advocatus, eruditione ac pietate celebris.

Ad vitam s. Maximi m.

NOT. 31. Pag. 92, post cap. 1, ad nu. 8 adde a Oldus, sive Oltus, aut Oltis fluvius Aquitanæ, per Cadurcos fluit, vulgoque Lotus dicitur.
b De S. Ambrosio Cadurcorum Episcopo agemus 16 Octobris. An is sit qui hic memoratur S. Maximi discipulus, necdum nobis compertum, cum eum quidam faciant 100 annis S. Desiderio (de quo 16 Novemberi agemus) juniorem.

Ad vitam s. Adelardi Abb.

NOT. 32. Pag. 95, col. 2, in fine adde In MS. Bodecensis Canonicorum regularium in Westphalia monasterii, Vitæ S. Adelardi per Ratbertum præfiguntur hi versus, qui intdubie sunt ab aliquo Corbeiæ novae monacho scripti:
O Pater eximie, monachorum Dux Adalharde, Regia stirps alte Francorum dum genuit te, Mundum sprevisti pauper pro nomine Christi, Annos ætatis dum bis denos habuisti In Corbe veteri Benedicti jura subisti. Inde nova Corbe nostra pro Patre petisti Annis bis binis; post in patriam rediisti, Ac inibi plenus ætate fideque decorus, Vitam finisti sanctam, Pater inclyte, Christi Lux oetava fuit dum nonaque crastina luxit, Hora qua Christus moriens est in cruce fixus; Quem prece sincera pro nobis jugiter ora, Ut pietate sua nobis det gaudia vera.
NOT. 33. Pag. 99, post cap. 3, ad nu. 16 adde a Pipinus Caroli Magni filius, egregius Princeps, anno 781, constitutus est Rex Italiæ, postea et Bajoariæ; obiit 8 Julii 810. In historia translationis S. Viti 15 Junii, dicitur S. Adelardus gubernasse regnum Italiæ dum adolesceret Bernardus Pipini filius.
b De Leone III, sanctissimo Pontifice agemus 12 Junii. Postea iterum ad eum missus est S. Adelardus cum aliquot Episcopis an. 809, ob motam questionem de processione Spiritus sancti.c Lotharius etiam vivente patre Ludovico Pio Imperator est appellatus, ab eo imperii socius adscitus anno 817. Alioquâ diu ante Ludovicum obiit S. Adelardus.

Pag. 102, post cap. 10 adde a De Hero insula, quæ nunc Nera, agemus 20 Augusti ad vitam S. Philiberti, qui in ea cænobium condidit.

Pag. 110, post cap. 19 adde a De B. Hildemanno agemus 8 Decembris.

Pag. 111, post cap. 20 adde a MS. Bodecense nu. 87, post legitur, addit vocem epitaphium, et videtur requiri.b Versu 4, epitaphii idem MS. pro caritate, habet pietate.c Num. 88, pro cohæreret, vel connecteret, idem MS. habet coerceret, melius.

Ibidem ad finem vitæ adde d In MS. Bodecensi post vita S. Adelardi sequebatur Ecloga lugubris de ejus morte, quæ videtur ab eodem scripta Paschasio Radberto; sed quod longiuscula sit, nec quidquam ad historiam pertinens contineat, supervacaneum visum est eam hic dare. Titulus ejus est: Sequitur ecloga duarum sanctimonialium uno favoris planectu complosa, quas idem velut unam sibi in conjugium vitæ Christi Ecclesiam entrisse; aliam vero ex eadem secundum monasticam disciplinam inito libramine admodum genuisse perorat: quarum quoque unam propter candorem Galateam vocari, porro aliam propter amorem caritatis Philidis nomine consecrasse taxatum iri non ambigitur. Dicitur eadem Ecloga extare in MS. Corbeiæ veteris.

Ibidem col. 2, post Prologum secundæ Vitæ, adde a Hic Gerardus in Vita, quam 3 April. dabimus, Geraldus vocatur.b Vitam S. Anscharii Danorum Apostoli, dabimus 3 Februarii.c Histor. Translationis S. Viti dabimus 15 Junii, in qua nonnulla de S. Adelardo memorantur huic Vitæ haud omnino consentientia.

Pag. 116, post cap. 8 adde a Alium librum a S. Adelardo scriptum citat Hincmarus in epistola seu libello de Regis institutione his verbis: Adalhardum senem et sapientem Domni Caroli Magni Imperatoris propinquum, et monasterii Corbeiæ Abbatem, inter primos Consiliarios primum in adolescentia mea vidi. Cujus libellum de ordine Palatii legi et scripsi, in quo inter cetera continetur, etc.

Pag. 118, col. 1, Post Prologum ante Miracula S. Adelardi, adde a S. Bathildis vilam dabimus 26 Janu. ubi de Corbeiæ constructione agitur.

Ibid. col. 2, post cap. 2 a Ingelrannus, sive Ingerannus, S. Richarii primi Abbatis Centudensis vilam scripsit, quam 26 April. dabimus.

Pag. 119, col. 1, post cap. 3 adde a Fulco Abbas Corbeiensis corpus S. Paschasii Ratberti elevavit, ut decessor S. Adelardi, uti scribit Cl. Robertus.

Ibid. col. 2, post cap. 4 adde a Robertus Hugonis Capeti filius, anno 997 regnare cæpit, elsi jam novennio ante in regni consortium adlectus a patre.b S. Firminus Episcopus et M. colitur 23 Septembris at S. Firminus Episc. et Confessor 1, ejusdem.

Pag. 121, post cap. 8, priorum Miraculorum, adde a De S. Gentiano agemus n Decembr.

Ibid. col. 2, post cap. 4 adde a Henricus I Galliæ Rex, post mortem Roberti patris regnare cæpit an. 1033, obiit anno 1060.b Si Henricus rex, ut hic dicitur, Adelam sororem Balduino Pio, sive Insulano, Flandrensium Marchioni conjunxit, ergo falluntur Mejerus, Locrius, aliique historici nostrates, qui id anno 1027, volunt contigisse, vivente adhuc Roberto Rege. Dicitur hic Balduinus Senior, quia ejus filius Balduinus Montensis post eum Flandriam rexit.c Philippus Henrico patri puer successit anno 1060, tutore ei dato Balduino Pio avunculo, obiit anno 1108.d Robertus Friso, Balduini Pii filius, ejecta fratria Richilde, ejusque filio Arnulpho Infelice, Flandriam occupavit sub annum 1071.

Pag. 123, col. 2, post cap. 7 adde a Visitur Corbeiæ, ut a fide dignis testibus accepimus, juxta altare S. Adelardi lectica pulchre extructa, in qua decumbere febrientes ut liberentur consueverunt; juxta dependet tabula in qua Sancti depicta mors est.

De b. Odinone sive ottenone, Abbate Rothensi Ord. ræm. in Suevia.

Rothum, sive Rodium, monasterium est Ordinis Præmonstratensis in Suevia, haud longe a Memminga urbe, quod vulgo Monachorum Rothum, sive Munckrot appellatur, ad Rotham amænum fluviolum, qui milliari indi ortus, infra Haslachio rivo miscetur, atque in Danubium supra Ulmam influit.

2 Primus illius monasterii Abbas (nam antea Præpositi rexerant) fuit Odiño, sive Otteno, aut Otto, nobili genere ortus; fertur enim filius fuisse Conradi Truchessii a Waldpurg, Tannensis Dynastæ, et Guttæ Wildenbergiæ. Et sane Gaspar Bruschius, ac Martinus Crusius Dapiferum de Waldburg appellant. Sunt enim, ut Hieronymus Henninges scribit, Waldburgici Comites Sueviæ Ducatus Imperiique Romani Dapiferi et Pincernæ hæreditarii.

3 Hunc Bruschias vocat hominem sanctæ et piæ conversationis; Crusius, licet multo quam Bruschius acerbior hostis Religiosorum, religione nitentem; Autbertus Miræus in Chronico Præmonstrat. virum piæ et sanctæ admodum vitæ. Et vero, ut nos suis litteris docuit Daniel Feldnerus noster, non Rothenses tantum sed et alii passim Beatum appellant et venerantur.

4 Ejus natalem IV Nonas Januarii consignavit Chrysostomus vander Sterren celeberrimi Præmonstratensis inurbe Antwerpiensi monasterii tunc Prior, nunc abbas, in Natalibus SS. sui ordinis, hoc addito elogio: In Rotensi Sueviæ cænobio, B. Odinonis Abbatis Ordinis Præmonstratensis: qui mundi pertæsus vanitatum, suavi Christi jugo collum subdidit; et Præmonstrati Ordinis egregius propagator, multos animarum manipulos feliciter transmisit ad Christum.

Christum. Visitur hoc illius epitaphium in monasterio Rothensi:

Anno milleno ducenteno minus decem et octo Obiit in Christo Reverendus Pater et Dominus Otto, Abbas hujuscenobii Truchsess de Waltpurg natus, Qui suo exemplo reputatur esse Beatus.

5 In monumentis cænobii Rothensis ista de eo leguntur: Præfuit tum præfatæ Ecclesiæ Rothensi B. M. Otteno, piæ nimirum et sanctæ conversationis homo, qui et ipse cum esset secularis persona, erat de nobilioribus ministerialibus supradicti Brigantini Comitis, quique relictis omnibus Rothensem Ecclesiam, cum esset adhuc in rustica paupertate constituta,... cum aliis servis Dei Præmonstratensem Ordinem suscepit. In qua postea Abbas factus, in tantum in spirituali et temporali ædificio eadem Ecclesia sub ipso crevisse constat, quod sub regimine ipsius plusquam ducenti Clerici et laici, et Sorores complures strenuissimam vitam ducebant. Alibi diximus consuevisse juxta monasteria virorum Ordinis Præmonstratensis, domicilia extrui instituendis sanctimonialibus. Pergunt Rothensia MSS. Erat enim verus Dei cultor, zelator et amator ordinis solertissimus. Hic ad instantiam et petitionem multorum Nobilium quinque Ecclesias nostri Ordinis instituisse dignoscitur, Stanigadensem, Willezinensem, Angiensem, Lutrensem; ad extremum vero sæpius dicti Principis petitioni acquiescens, Marchtallensem Ecclesiam in Ordine promovendam suscepit, anno Incarnationis Dominicæ 1171. Kalend. Maii, Indict. xiv, Alexandro Papa III, Romanam Ecclesiam feliciter gubernante, regnante gloriosissimo Imperatore Friderico, Othone Episcopo Constantiensem Sedem regente.

6 Hac ibi. Sed corrigendus numerus Indictionum, erat enim tum IV, non XIV. Quod ad Episcopum Constantiensem attinet, discrepat Jacobus Manlius in Chronico Constantiensi scribens Ottonem Episcopum mortuum esse anno 1169, eodemque anno subrogatum esse Berchtoldum. Ceterum Marchtallense, sive Martallense cænobium situm est ad Danubium, in firmissima rupe, inter Riedlingam et Ehingam oppida, instauratum atque Ordini Præmonstratensi traditum ab Hugone III, Palatino Tubingensi, et Elisabetha ejus conjuge Comitis Brigantini filia et hærede. De hac donatione plenius agemus XVII Aprilis, cum de B. Eberardo Odinonis fratre, primo Præposito Martallensi, erit sermo.

7 Steingadense monasterium situm est in Diæcesi Augustana, haud procul a dextra Lyci amnis ripa supra Lansbergam. Quod hic Willezinense dicitur cænobium, in Bruschius et Crucius Wiltaviense vocant, Miræus Wiltaniense et Wiltinense, traditque diæcesi Brixiensi subesse. Alba Augia, sive Augia minor, vulgo die Minderow, magnificum est Ordinis Præmonstratensis cænobium, etiam post tempora B. Odinonis varie locupletatum a Rudolpho Habsburgico Imperatore et aliis, ut videre est apud Bruschium. Situm est prope Ravensburgum oppidum ad Schussium amnem, qui duobus inde miliaribus in Acronium lacum influit. Lutra, vulgo Keyserslauttern, sita est in Palatinatu inferiori, Diæcesi Wormatiensi, dicta, ut ex Dubravio scribit Miræus, a Lothario III, Imperatore, ibi sepulto; quamquam et fluvius, qui isthic oritur, Lutra dicitur.

✠

Svezak I Kalendar godine