Preskoči na sadržaj
Kršćanska Stvarnost

✠

Acta Sanctorum · Svezak I · 7. siječnja

O bl. Albertu pustinjaku na sienskom području

DE B. ALBERTO EREMITA IN TERRITORIO SENENSI

Sadržaj (2)
  1. Varie curationes, aliaque miracula.
  2. 16 Bubulcus quidam ejus regionis, nomine Medulus, ardentissima febri ad extrema perductus, aquam B. Alberti identidem postulabat, eique quo

Hugo Menardus in Martyrologio Benedictino VII Januar. In territorio Senensi B. Alberti Eremitæ Montis Alceti, Ordinis Camaldulensis, miraculis clari, qui vigesimo septimo conversionis suæ anno migravit ad Dominum. At Kalendarium Benedicti Dorganii excusum Maceovii an. 1622, B. Alberti Eremitæ miraculis clari. Vitam ejus Italice scripsit D. Silvanus Razzi Abbas Camaldulensis libro 2, de Sanctis Etruscis; quam nos Latinam fecimus.

EX ITALICA SILVANI RAZZI.

Sanctioris vitæ initia.

Natus est B. Albertus honestis parentibus, in territorii Senensis castello, cui Monti-alceto nomen. Mox vero singularis Dei erga illum gratia eluxit: quippe qui nisi stata hora, ritu jejunantium, sugere übera adhuc infantulus nollet. Quod haustum divinitus institutum, multo etiam illustrius prodidit, cum adolescens tres hebdomadæ dies sibi esuriales esse voluit; cibo, qui præbebatur, propriis manibus erogato in pauperes.

2 Cum jam excessisset ex ephebis, considerans vitam hanc mortalem non nisi peregrinationem esse quamdam, ac militiam super terram; enitendum proinde ut tandem ea emensa felicem portum fas sit ingredi, ratione quam Christus verbo vitæque exemplis commonstravit; Romam discessit ad sanctorum Apostolorum basilicas, inde in a Appuliam, S. Michaelis in Gargano monte sitam ædem visitaturus, se contulit; postremob Venetias ad S. Marci reliquias. Hinc vero in Palæstinam navigat: Christi sacrosanctum sepulchrum, aliaque nostrae salutis celebrata monumentis loca veneratur, eo animi sensu ac pietate, ut omnino statueret, voto nuncupato, penitus sese divino cultui consecrare. Cum aliquod isthic spatium temporis exegisset, nullum subterfugiens aut itineris laborem, aut incommodum corporis, duce, quo agebatur, Dei Spiritu inc Gallæciam abit, ad S. Jacobi sepulchrum. Hic cum moraretur, sæpius conspecta est in dextrum ejus humerum advolare columba, rostrumque in aurem ejus inserere, et quasi ei quidpiam insusurrare: fortassis argumento futura, quam vir Dei columbina esset animi præditus simplicitate.

3 Ex tot tamque longinquis ac molestis itineribus domum tandem reversus est, certus quæ Deo voverat quamprimum exequi, vitamque eremiticam complecti. Cum divino instinctu ad eum B. Anselmus ex quadam Ordinisd Camaldulensis eremo adit, inque ejus domum ingressus: Hoc, inquit, est domicilium, in quo me habitare oportet, additque se ejus merita vitæque sanctitatem ex quodam sancto Patre didicisse. Consecrata igitur in religiosam habitationem B. Alberti domus. Dies aliquot cum eo commoratus B. Anselmus, præter ceteram carnis macerationem, singulis noctibus corpus suum flagris acerrime cædebat. Cujus exemplo et in suum quoque sævire corpus Albertus, idque in servitutem redigere, et inedia affligere, magno animo cœpit. Irritata diaboli hac ejus alacritate invidia est. Varia igitur moliri ut eum ab suscepta exercitatione revocaret: et cum alias illecebras complures, tum varias mulierum species objicere. Sed hos omnes inimicis insultus generosus Christi athleta assidua precatione depulit.

4 Haud multo post, divino instinctu, in disciplinam se tradit e S. Guilielmi, qui Pictavensi Comitatu ac Ducatu Aquitaniæ abdicato, monasticæ vitæ exemplis florebat, sub annum mcliv, ac modo eximia veneratione celebratur, præsertimf Castilione Piscaliæ, ubi ejus adservatur corpus. Ut vero certius inimici impetum retunderet, carnemque domaret, cilicio sese induit, atque in nuda humo cubare instituit; aut cum labore ac vigilia esset exhaustus, in angusta tabula paullulum quiescere. Cibus illi hordeaceus panis, vinum non nisi Dominicis diebus bibebat. Præterea cum induxisset in animum, Patrum Ægyptiorum more, labore manuum victitare, cœpit operam in agris colendis suam elocare.

5 Hic die quadam cum ardentissima siti torqueretur, alterum quempiam laboris socium pauxillum aquæ rogavit. Is vasculum ei aquæ præbet. Quo aperto, ac liquore degustato: Quid mihi, inquit, illudis? Aquam te rogavi, non vinum. Hoc tu ipse ebibe, ego id nolo. Ea re ad plures vulgata, ceteri qui in vicino operabantur, convenere, atque de vino hoc bibere, et late celebravere miraculum. Plures hac excitati fama ad virum sanctum adire, illumque ut pro se ad Deum preces funderet rogare, ac beatos se credere si cum eo colloqui familiariter potuissent. Aversari hanc frequentiam vehementer vir Dei ac devitare, quod ea nimium sese a sanctis suis exercitiis avocaret. Ex eo igitur loco profugit, ac montem desertum aut spelæum vestigat, ubi solitariam vitam ageret, solusque cum Deo, cum Christo Jesu, cum Virgine Matre, cum Sanctis omnibus ageret.

a De S. Michaelis apparitione et basilica in Gargano monte Appuliæ, agemus VIII Maii, et XXIX Septemb.
b De S. Marci Evangelistae translato Venetias corpore XXXI Januarii, et XXV Aprilis.
c XXV Julii de S. Jacobo Majore dicemus, deque fidelium ad ejus corpus, quod Compostellæ in Gallæcia quiescit, frequenti peregrinatione.
d De sanctissimi Ordinis Camaldulensis ortu dicemus ad S. Romualdi vitam vii Februarii.
e S. Guilielmi vitam dabimus x Februarii, atque illud inquiremus, an qui hic memoratur Guilielmus, vitamque eremiticam egisse traditur ad Stubulum Rhodis in territorio Senensi, (qui locus nunc Mala vallis appellari dicitur) idem sit cum celebri illo Aquitaniæ Duce.
f Castilio Piscaliæ, oppidum, inquit Leander Albertus, faucibus altræ cœno paludis, quam Aprilem lacum Antoniuus vocat, appositum. Inde lacus hic, qui aliis est Prilis, sive Prilis, Ciceroni pro Milone Prelius, (alii Pretius et Perelius legunt) vulgo II lago di Castiglione dicitur. In eum Salebro labitur, qui vulgo Brone, Brune, Bruno; Leandro Brunus, et (ut scripsisse Plinium putat) Prilis. Castilionem autem Piscaliæ, vulgo Castiglione della Pescaia, a Monte Piscalo dici tradit idem Leander. Est vero hic lacus oppidumque in Senensis territorii ora maritina..

Eremum inhabitat, miraculis clarus.

Devenit una cum Grifolo nepote suo ad montem, cui nomen Tauricella, hactenus a nemine mortalium cultum ob vim horrificam, quæ isthic sæviebat, ventorum. Hic illico cellam extruit: eamque a Deo gratiam est consecutus, ut fusis precibus, religiosa formula loco bene apprecatus, omnem vim ventorum effugarit, nec sit deinceps vehementior isthic flatus auditus.

7 Interea orta inter a Asciani et Montisalceti incolas nescio quæ dissensio est; multa invicem damna illata. Ipse quoque B. Albertus cellam suam construi cœptam primo mane revisens, in armatos incidit; qui tamen non ausi injicere in eum manus; nepotem ejus Grifolum in custodiam misere, nummorum aliquid expressuri. Turbari Grifoli parens, ac maledicta in B. Albertum jacere, qui hujus sibi damni, filio periculi

Varie curationes, aliaque miracula.

Virgo quædam Hispana, ægritudine, quam elephantiacam vocant, ita misere cruciabatur, ut toto pæne e corpore sanies difflueret, vermesque excrescerent. Multa nequidquam periclitata, in Siciliam spe consequendæ sanitatis ostensa proficiscitur; a Salerni B. Alberti sanctitatem, quæque ejus meritis patrarentur a Deo miracula, auditione percipit. Advolat inde in Hetruriam: cum eadem Comitissa et Sacerdote cui Tuscano nomen, ad sanctum virum accedit, ei submississime sese commendat. Ille hæc tantum: Dominus per suam misericordiam et intercessionem Sanctorum Apostolorum tui misereatur. Cumque qui aderat Sacerdos rogatus esset ut sacrificium Deo offerret, dum Eucharistiam ipse sumit, persentiscit puella quasi igni quodam omnia membra pervadi, ut concremari ossa omnia viderentur. Nec multo post omnino sanata est, Deoque gratias egit, appensa isthic in gratitudinis miraculique testimonium imagine: optabatque vitæ reliquum isthic exigere: sed nulla ratione id ut pateretur induci vir sanctus potuit. culi occasionem præbuisset. Postridie ex hostium manibus elapsus, donum salvus et incolumis Grifolus revertitur. Cumque patrem reperisset in Albertum jactantem convitia, eummet ipse graviter increpare cœpit, innocentem esse Albertum, gratias potius ei agi oportere, cum ejus meritis sic hostium manus evaserit.

8 Prosequi deinde cœptam extructionem institere. Cum vero duodecim operariis, qui lapides effodiebant, potus deesset; vir sanctus exiguum eis vini vasculum dat, ipso die dono sibi missum. Illi vero, Quid? an hoc tot reficiendis hominibus sat erit? Sumite, inquit Sanctus; potest enim Deus eo vestram omnium sitim restinguere. Sumpto igitur vasculo omnes sæpius biberunt, sitim sedarunt: cumque vasculum sancto viro ad vesperam redderent, animadverterunt nondum vinum omne exhaustum; et gratias Deo egerunt.

9 Cum cella quo cupiverat modo exædificata jam esset, eam inhabitare cœpit; ac viginti septem in ea annos orationibus, contemplationi, aliisque sanctis exercitiis assidue vacavit, eo fructu divinique obsequii amplificatione, utnemo sanctius ascetica tractare studia ea ætate crederetur: quam pervulgatam opinionem crebra confirmabant miracula.

10 Cumin agro die quodam operaretur, in leporem incidit, qui non modo non profugit, sed capi se familiariter sivit. Cumque eum socii occidere vellent, Fratres, inquit, si nobis hic nihil nocuit, imo ultro se credidit nobis, cur ei nos noceamus? sicque eum liberum dimisit. Post paullo insectantes fugiens venatores, ad virum Dei denuo accurrit, qui mox eum intra tunicæ suæ manicam abscondit, dum abiissent venatores, ac deinde dimisit. Hinc nempe depingi vulgo Beatus hic solet cum lepore manicæ inserto. Nonnumquam illapsa per fenestram avicula ultro ad manus ejus advolabat, iisque insidebat.

11 In iis regionibus Comes quidam periculosa febri correptus est: cumque nihil adhibita pharmaca efficerent, deportari se ad B. Albertum jussit; utque primum eum vidit, nihildum aliud effatus, quoniam ardentissima siti cruciabatur, aquam potandam flagitavit. Eam præbet vir sanctus: qua epota, integram sibi alter redditam esse sanitatem sensit. Idem cum conjugem sterilem haberet, Alberti sese orationibus commendat, precaturque ut sibi prolem impetret a Deo. Spem in Dei misericordia collocare Sanctus jubet, atque ad conjugem suam accedere. Ex qua non multo post filium suscepit: quem aliquantulum ætate provectum ad Albertum deducit, itaque eum affatur: En filius tuus, nontuo quidem semine procreatus, sed tuis meritis precibusque condonatus a Deo.

12 Comes Ubertinus, cognomento Spathalonga, ita febri quartana conflictatus, ut medici de ejus salute desperarent, ad eum deportatus, eadem quoque ratione valetudinem pristinam recuperavit. In cujus rei testimonium discedens aureum annulum altari impositum isthic reliquit.

13 Comitissa ejus in quo commorabatur loci, cum filium haberet, quem fœdissimi tabes ulceris consumebat, fessa diuturnæ adhibitæ frustra curationis, magna eum pietate non sine lacrymis Sancto commendat. Manum ille ulceri imponit, idque momento curatum est. a Meminit Asciani Leander in Thusciæ descriptione: ad lævam Umbronis fluvii ripam situm est.

16 Bubulcus quidam ejus regionis, nomine Medulus, ardentissima febri ad extrema perductus, aquam B. Alberti identidem postulabat, eique quo

poterat modo sese commendabat. Mittitur qui aquam adferat: interea eo redactus est æger, ut jam funebria ordinari inciperent. Allata aqua, quidam ex adstantibus majori quam ceteri fide præditus, ut extrema ægritudine pressis perfundi identidem os solet, cœpit a qua illa instillata os illi aspergere. Vix guttæ pauculæ in os ejus erant admissæ, cum resumptis viribus stupentibus cunctis, loqui cœpit, ac cibum poscere. Et continuo integram sanitatem recepit, Deoque gratias agens, quæsivit quodnam id vinum fuisset, quod sibi potandum præbuissent, cujus ea vis extiterat, ut se a portis mortis revocaret ad vitam. Responderunt non vinum ei sed aquam propinatam quam fractis vocibus balbutiens postulasset. Interim ex eodem vasculo prompsere palam quam plurimis, deprehenderuntque in optimum vinum aquam esse conversam. Fixum ad perpetuam rei memoriam in sacra æde id vasculum, plures annos stetit. Simile prodigium haud multo post in simili aqua patratum est.

17 Longum erit si omnia percensere voluerimus a Deo facta B. Alberti meritis precibusque miracula, quæ in Annalibus Camaldulensibus atque alibi descripta sunt. Breviter ista perstringemus. Puellulæ cæcæ inb Aretina ditione, manu capiti illius imposita, visum; alteri mutæ, aqua præbita, loquendi facultatem restituit.

18 Memoliandæ, mulieri cuidam aperto ore dormienti penetraverat intra viscera serpens, eamque diris modis cruciabat. Ad B. Albertum semianimis perducitur. Preces ad Deum fundit, aquam deinde mulieri præbet, qua pota serpentem illico evomit.

19 Montalceti quædam unicum filiolum morti proximum ulnis complexa e fenestra versus B. Alberti cellam spectante prospicit, itaque intimo affectu precatur: O sancte vir Dei Alberte, si mihi filiolum hunc meum incolumem reddideris, eum mecum perpetuo Dei obsequio devoveo. Vix ea protulerat mater, cum subito filio sanitas est restituta.

20 Mercator quidam exc Valdorciad Grossetum tendens, jumentum amiserat. B. Alberti opem implorat: illud post paullo invenit inter duos lupos securum neque enim valebant audebantve proprius ad illud accedere.

21 Quidam ex e S. Geminiani municipio ab Comite Montalceti insons missus in vincula, visus sibi B. Albertum coram intueri, atque audire monentem, uti cum bono Deo abscederet liber jam a vinculis. Consurgit ergo compedibus solutus: foribus carceris divina virtute reseratis egreditur, murum pertransit veluti si in plano ambularet, per loca sibi antea incognita, nullo cujusquam nisi divinæ benignitatis adminiculo, Beatique Alberti meritis, ad ejus tandem cellam pervenit, gratiasque egit pro collato beneficio.

22 Multos et graves dæmonum assultus vir Dei sustinebat. Quandoque luporum tanta vis ad cellam ejus confluxit, ut mons iis coopertus videretur: sed cum fudisset ad Deum preces, ac signum Crucis efformasset, omnes momento evanuere. Alias in cellam ejus immanis serpens ingressus est, quantum vis magna trabe crassior. At ille nihil territus, Deum precatus, sciscitatur ex bellua, quid se velit. Illa nec aspectum ejus ferens, tanto strepitu e monte in præceps devolvitur, ut mons universus subsidere atque everti videretur. Alias formosissimæ mulieris specie assumpta in sancti viri cellam dæmon ingreditur, eoque salutato dicere cœpit se opulentam viduam esse, magna industria præditam; felicem qui benigno sese animo susceperit. Sensit fraudem vir Dei, jubetque in malam rem illico facessere. Illa iisdem verborum blanditiis uti adversus eum pergit. Ille isthæc audire non sustinens eam foras proturbat: quæ mox ex oculis subducta quæ esset recessu prodidit. In viri tamen sancti membris ejusmodi formæ conspectus nescio quam excitavit titillationem, quæ tota nocte consequente negotium illi facessivit. Nec prius compesci potuit omnino, quam advocato Tuscano, quem ante diximus Presbytero confessione expiavit animum. Nec sat id efficax remedium fuit. Diu ergo suum ipse excruciare corpus, et quem admodum Sanctus olimf Benedictus, in urticis spinisque acutissimis sese volutare, donec omnem carnis stimulum retudisset.

23 Et quoniam immenso tenebatur alienæ salutis desiderio, omnes ad se quacumque occasione ademntes salutaribus monitis instruebat, atque in precibus, quas pro iis fundebat ad Deum, primum animæ salutem iis postulabat, tum quæ rogatus erat ad corpus spectantia, plerosque dein verbis Salvatoris erudiens. Sanus factus, inquiebat, noli peccare, ne deterius tibi eveniat. Nemini quæ flagitaretur auxilia temporaria negavit. Quæsivit ex eo pauper quidam morbo elephantiaco fœde afflictatus, in quem secedere locum ac commorari posset. Frater, non aliud mihi, inquit, domicilium est nisi cella ista, quam mihi ædificavi. Verum eam tibi nunc cedo: tua erit deinceps. Tradidissetque eam illi, nisi discipuli obstitissent, alia misero illi habitatione curata. Stipem eum mendicus quidam orabat: (atque id sæpius in tam longinquis molestisque itineribus verisimile est illi accidisse) cum quod largeretur non haberet, tenue quo amiciebatur pallium ei donavit.

24 Vitæ quietioris desiderio pridem emigrasset alio, magnum imitatusg Hilarionem, atque in alias etiam regiones secessisset; nisi eum studium gentiles suos adjuvandi retinuisset: nec sine divinæ providentiæ, ut remur, nutu; quo ferocior aliquanto gens tanti Patris exemplis monitisque proficeret. Cum igitur in ea cella viginti ac septem annos habitasset, ad laborum suorum præmia evolavit in cælum.

a Est Salernum Picentinorum urbs antiqua.
b Aretium, sive Arretium, vulgo Arezzo, urbs est Thusciæ antiqua, ad lævam Clusinæ paludis, cujus aquæ quatuor inde millibus passuum in Arnum influunt.
c Assus amnis exiguus juxta Saxum vicum in Umbronem influit, ubi Orcia dicitur, teste Leandro. Hinc Orciana vallis sive Valdorcia, inter Umbronem et Clusium oppidum.
d Grossetum, sive Grosetum, urbs est Episcopalis, inter Prelium lacum et Umbronem fluvium. Alii Rosetum dictum volunt, quo argumento, ipsi viderint.
e S. Geminiani oppidum est Florentinæ ditionis, perhonestum, non longe ab Elsæ fluminis læva ripa, a Desiderio Longobardorum Rege conditum, ut testatur Leander.
f XXI Martii S. Benedicti dabimus vitam.
g Colitur S. Hilarion XXI Octobris.

✠

7. siječnja Kalendar godine