Preskoči na sadržaj
Kršćanska Stvarnost

✠

Acta Sanctorum · Svezak I · 5. siječnja

O sv. Šimunu Stilitu

DE S. SIMEONE STYLITA

Sadržaj (26)
  1. § I. Simeonis Stylitæ senioris celebre nomen.
  2. § II. Stylitæ unde dicti. Quæ columnæ forma.
  3. § III. S. Simeonis Stylitæ ætas.
  4. § IV. Vita S. Simeonis a quo scripta.
  5. § V. Qui alii scriptores ejus meminere.
  6. Vita s. Simeonis
  7. Mirabili pænitentia se macerat, ejectus e monasterio, cum honore reducitur.
  8. Moritur S. Simeon, corpus defertur Antiochiam.
  9. Alia vita
  10. S. Simeonis Stylitæ
  11. Varia mortalibus collata beneficia.
  12. Prodita fraus, avaritia castigata.
  13. Latronis egregia conversio, mors.
  14. Varia mortalibus, communiter et privatim, impensa beneficia.
  15. Moritur S. Simeon, corpus Antiochiam defertur.
  16. Alia vita s. Simeonis Stylitæ
  17. Maximi ad eum populorum concursus.
  18. Varia Ismaelitiscollata beneficia.
  19. Proles sterili impetrata : sanata.
  20. Mulier nondum mandram ejus ingressa, agnita et benedicta.
  21. Antiochi latronis conversio, pia mors.
  22. Absentia et futura divinitus cognoscit.
  23. Theodosium et Danielem monachos ad sanctiora hortatur, barbaris varie opitulatur.
  24. Quotidianæ ejus exercitationes. Præcepta variis data.
  25. Reliquiæ a Leone Imp. expetitæ. Templum in monte, in quo stetit.
  26. De s. Simeonis reliquiis et templo.

Moritur S. Simeon, corpus defertur Antiochiam.

Stetit Sanctus Simeon in diversis columnis annos quadraginta septem. Post hosce autem evocavit eum Dominus. Eratque a dies Parasceves, et advocatus pro more ad benedictionem dandam iis qui flexerant genua, b.... et ut vidi minimus ego, secunda die ascendi ad illum, et contemplor vultum ejus, video esse clarum instar solis, talemque qualis esse solebat, cum vel occurreret mihi, vel loqueretur. At nihil respondit. Primum eum suspicatus sum quiescere. Mox vero certiora explorare cupiebam: sed me erga virum Dei reverentia ac metus retrahebat. Tandem sumpta fiducia, dico: Pater, quid est quod mihi non loquaris? Multi tuam exspectant benedictionem. Hodie enim tertius dies est cum salutatione eos privas. Et cum expectassem horam unam, iterum dico: Non loqueris mihi Pater? Et tunc extensa manu contigi barbam ejus, deprehendique corpus ejus languidum factum esse: tuncque cognovi plane quod ad Dominum emigrasset.

26 Tum quoque, reducta ejus veste, pedes deosculatus sum: totumque ejus corpus odorem velut unguenti respirabat, adeo ut obstupuerim ad illam fragrantiam. Cumque paullisper constitissem, motum est totum ejus corpus cum columna. Audivique vocem quæ dicebat mihi: Amen, Amen. Ego præ timore ita locutus sum: Benedic mihi Pater, memento mei, sanctifica me in sancta tua requietione.

27 Cumque abiissem, nemini rem aperui, ne forte tumultus oriretur, sed per hominem fidum significavi Episcopo Antiocheno, Præfectoque Ardaburio. Venit ergo Episcopus Antiochiæ cum sex aliis Episcopis, et Præfectus Ardaburius cum sex virorum millibus, ne regionis istius incolæ eum raperent. Sic enim proposuerant. Cortinæ igitur argenteæ pendebant ad cancellos usque columnæ. Ascendunt vero Episcopi tres, demuntque ei vestes, dictisque Psalmis tribus, demittunt eum. Tuncque demum cognovit omnis turba quod diem obiisset. Factaque estconfusio totius multitudinis, adeo ut mons non appareret præ turba, suffitibus, et facibus. Vox vero planctus virorum et mulierum exorta, adeo ut mons eis una conlugere videretur. Volucrum istius deserti congregatarum ad mandram non erat numerus.

28 Ut igitur eum deorsum demiserant, jamque funus ei apparabant, cum jam dies esset ab ejus excessu quartus, itatamen compositum erat ad decorem corpus mortui, velut fuerat cum obdormiret. Et videbatur facies ejus quasi rosa floridissima, capillus barbaque; instar nivis purissimæ. Episcopus autem Antiochenus ex barba ejus pilos tollere parabat, et ocyus arefacta est manus ejus. Dixitque ei: Benedicte Dei, salvus es, nihil tibi reliquum est malorum, neque vestimentorum per virtutem Dei. Tuncque manus ei ad sanitatem rediit. Et protinus misit eum in sandapilam.

29 c Ego autem, fratres, minimus, quinque ante ejus excessum diebus viri amictum vidi, facies autem erat terribilis, non valeo cuiquam referre habitum ejus. Mens certe mihi rapta est, neque loqui præ horrore potui, quousque; experrectus fuit sanctus Pater Noster. Qui ut accessit, contemplatus sum eum edentem, at quid nescio. Cecinit et Psalmum, qui jam mihi in memoriam non venit, nisi extremum, Amen. Ego quidem ad aspectum viri exhorrui. Facies enim ejus splendida erat ut sol.

30 Imposuerunt vero eum in feretrum cum psalmis et hymnis, turbis plangentibus lessumque canentibus. Similiter fecerunt Antiochiæ, cum infinita turbarum frequentia. Cumque jam pervenissentd in locum qui vocatur Mero, quinque circiter milliaribus ab Antiochia, constiterunt mulæ quæ Sanctum portabant, neque processerunt. Mirabile enim ibi mysterium erat. Ad dextram enim viæ illius erat monumentum, in quo habitabat vir quidam. Perdite quippe amaverat matronam conjugatam viginti integros annos, neque ea valuerat potiri. Matrona tandem obiit, inque illo monumento sepulta est. At ille valvas monumenti aperuit, inque mortuo corpore libidinem explevit. Nec mora: ocyus quasi compedibus constrictus fuit, et detentus in monumento. Assidue igitur sedens in gradibus monumenti, a multis pasim viatoribus visebatur. Et unusquisque quorum indigebat ei afferebat pretio, alius indumenta, cibum alius. Ordinatione autem Dei factum est, ut cum S. Simeon ad eum locum delatus esset, peccator qui et voce et auditu privatus fuerat, repente stante rheda ex monumento cursim ascenderet, vociferans: Miserere mei S. Simeon; et prehensa rheda statim inde sese moverunt mulæ, omnesque Deum laudarunt, adeo quidem ut locus ille clamore concuteretur. At ille homo omnium maxime clamabat, dicens: Hodie per te servatus sum serve Dei, exemisti enim me ex pœna.

31 Et universa civitas obviam processit mirando spectaculo: omnesque albo amictu induti erant, cum facibus et hymnis, dicebantque: Venit Pastor noster, thesaurum apportans cælestem. Et exultantes omnes gloriam Deo tribuerunt: intuleruntque eum ecclesie Cassiani dictæ. Verum post dies triginta jussit Dux Ardaburius, eum deferri in magnam ecclesiam. Et ibidem rursus revelatione Dei exstructum est ipsi oratorium, condignum gloriosis sanctisque ipsius Reliquiis. liquiis. Atque ita multa cum gloria et hymnodia deposuerunt eum in sacellum ejus, laudantes Patrem et Filium et Spiritum sanctum. Multi vero homines Episcopo urbis magnam auri summam obtulerunt, ut se participes faceret sanctarum reliquiarum in benedictionem. At non ausus fuit dare quidquam, propter jusjurandum quod dederat. At homo ille, de quo hic sermo, solitarius factus, ad suæ usque vitæ finem perseveravit,... e gratia et benignitate Domini nostri Jesu Christi, cui omnis laus, honos, et veneratio, cum æterno Patre et sanctissimo et optimo et vivifico ipsius Spiritu, nunc et semper in sæcula sæculorum, Amen.

a Consentit de die Latina vita.
b Videtur aliquid deesse.
c Hec satis confusa, etiam in Græco. d' Εν τόπον ἐπελεγομένων Μέρω. vide vitam per Metaphr. cap. 14, num. 37. e Aliquid rursus videtur deesse.

Alia vita

S. Simeonis Stylitæ

EX VETERIBUS MSS. LATINIS.

S. Simeon salutis studio fit monachus.

Sanctus Simeon ex utero matris suæ a Domino electus est, et meditabatur a pusillo opera placentia Deo. Is erat filius cujusdam a Hesychii nomine: mater autem ejusb Mathana dicta est. A quibus diligentissime nutritus, cum esset annorumc tredecim, ad similitudinem B. David pascebat oves patris sui.

2 Quadam vero die videns ecclesiam fidelium, relictis pecoribus cucurritad eam. Ingressusque audivit quemdam Apostolicam lectionem recitantem. Et interrogans quemdam Senem, ait: Domine Pater, quid est istud quod legitur? Cui Senior respondit: Fili, substantia animæ, et continentia, et contemptus sæculi istius, in lectione ista legitur. Et ille: quid est substantia animæ? doce me Pater. Ait Senior: Timere Deum ex toto corde, ex toto animo, et ex tota mente. Respondens autem beatissimus Simeon ait: Quid est timere Deum? Dixit illi Senior: Fili quare me fatigas? forsitan tentas me. Et ille: Non tento te Domine Pater, sed plenius quod dixisti scire desidero. Et addidit ille: Quasi Deum te interrogo. Ista discere volo, quia idiota sum, et ignorans de his quæ dicis Pater. Et Senior dixit illi: Fili, si quod verum est audire desideras, diligenter attende quæ dico: Si quis jejunaverit jugiter, et obsecrationes Deo dignas reddiderit per momenta, et humiliaverit seipsum in conspectu Dei et hominum; et non diligit aurum, neque argentum, neque vestimentum, neque possessiones; et honorat patrem et matrem, et Sacerdotem prosequitur; hic hereditabit Regnum cælorum. Si quis vero fuerit multiloquus aut injuriosus, patrem aut matrem non honorificans, nec seniorem, nec proximum; iste hereditabit tenebras exteriores, quas paravit Deus diabolo. Ista omnia bona quæ commemoravi licet in Ecclesia a multis fideliter impleantur, facilius tamen cum Dei adjutorio in monasterio examinantur etd exercentur.

3 Audiens hæc beatissimus Simeon cecidit ad pedes illius Senis dicens: Tu es pater meus et mater mea, et doctor bonorum operum, et tu deductor ad regna cælorum. Tu enim acquisisti animam, quæ jam mergebatur in perditionem. Dominus reddat tibi vicissitudinem pro anima mea. Ista enim sunt quæ ædificant, sicut et salvant. Ego autem, Domine, vadam, sicut docuisti me, in monasterium ubi Dominus voluerit, et fiat voluntas ejus in me. Dicit ei ille Senior: e Fili priusquam ingrediaris monasterium, dicam tibi mysterium istud, id est regulam et disciplinam monasterii tibi aperiam. Tribulationes habiturus es. Necesse est tibi, servire et vigilare in nuditate, etf patienter sustinere mala: injuriæ enim tibi sunt irrogandæ, quia factus es vas pretiosum Domino.

4 Et statim valedicto illi seniori exiliens beatissimus Simeon ibat in monasterium S.g Timothei magnifici viri. Projecitque se ante fores monasterii, perh tres dies non manducans neque bibens. Die vero i quarta egrediens Abbas Timotheus elevavit eum, et dicit illi: Unde es fili, aut de quibus parentibus? Quare sic macie affectus es? Et quod est nomen tuum? Numquid mali aliquid gessisti? Aut forsitan servus es, et dominum tuum timens ad monasterii defensionem fugisti? At B. Simeon dixit cum lacrymis: Nequaquam Domine aliquod crimen admisi, nec alicui homini servitium debeo; sed opto ut sim servus Dei, si ipse voluerit. Si autem volueris servare animam meam perditam, jube me introire monasterium, et fratribus omnibus servire, et ne patiaris me hic k exercuiari diutius.

5 Tunc apprehendit manum ejus, et inducens in monasterium dixit fratribus: Filioli mei, ecce trado hunc juvenem vobis: docete eum canones monasterii. Fecit autem in monasterio illo quasi l annos quatuor, serviens Deo sine querela, et omnibus fratribus præstans obedientiam cum omni humilitate. In quibus psalterium velociter m et perfecte discendo percurrit. Et accipiens cibum suum n diurnum, occulte pauperibus erogabat, non sollicitus de crastino. Fratres enim, utusus erat, jejunabant usque in vesperum; ille vero septimo tantum die cibum sumebat.

a Ms. Leod. Isici. S. Max. Ysici. Aud. Hisirici, et in margine Isici. Rosw. Susocionis. Rip. Ysichii.
b Ms. Rip. Marabana, aliis Martha dicitur. Vide quæ infra de ejus morte narrantur.
c Ms. Rip. viginti septem.
d Rosw. exaggerantur.
e In ms. S. Maximini hæc fusius exponuntur, fere ut in priori vita.
f Alii. indesinenter.
g Metaphrastes duorum monasteriorum meminit, in quorum altero n, in altero x annis vixerit. Qui hic Timotheus, apud Metaphrasten et Theodoretum Heliodorus dicitur, fortassis priore abdicato nomine, Timotheus dictus: aut binominis fuerit. Colitur 1 Februar. a Græcis Timotheus quidam, quem hunc S. Simeonis magistrum esse conjicit Raderus noster. i Alii. quinta. k Alii. cremari, alii,criminari. l Mss. S. Max. et Rip. menses sex, alii, menses quatuor. m Ms. Audom. paravit. n Rosw. divinum; additque in margine: quotidie communicat, quod non probatur; nec habetur in ullo alio ms.

Ob nimium pænitentiæ studium e monasterio ejectus, cum honore reducitur.

Una autem die egressus ad puteum, cum vidisset situlam unde hauriebant aquam, funem habentem de palma asperrima, quæ a ruscus dicitur; apprehendit illum, et corpori suo nudo arctissime circumtorsit a renibus usque ad scapulas, et regressus dixit fratribus: Exivi haurire aquam, et funem non inveni in situla. Illi autem dixerunt ei: Tace frater, ne forte cognoscat hoc Abbas, donec tempus prætereat. Putrefactum est autem in parvo tempore corpus ejus de obligatione et asperitate funis, quia secabat eum, et usque ad ossa ingressus est, ita ut vix appäreret. Quadam vero die exeuntes aliqui ex fratribus, invenerunt eum dantem cibum suum pauperibus, et ingredientes dixerunt Abbati: Unde nobis adduxisti hominem istum? Non enim possumus abstinere sicut ispe. De Dominica in alteram Dominicam jejunium continuat: et cibos quos accipit pauperibus erogat: sed et fœtor gravissimus de corpore ejus ascendit, ita ut nullus juxta eum stare possit: etiam cum ambulat vermes de corpore ejusb cadunt. Etenim lectulus ejus vermibus plenus est.

7 Et egressus Abbas, invenit sicut illi dixerunt. Tunc vocavit illum, et dixit: Fili, quid est quod dicunt fratres de te? Non tibi sufficit jejunare sicut et nos? Aut non audisti Evangelium dicens de Doctoribus: Quia non est discipulus super magistrum: erit enim perfectus si sit sicut Doctor ejus? Dic mihi, fili,

EX MSS. LATINIS.fili, fœtor iste talis unde procedit? et unde isti sunt vermes, quibus plenus est lectus tuus? Stans itaque B. Simeon inclinato capite, nihil respondebat ei. Et iratus Abbas ait: Expoliate eum, et videte unde fœtor iste procedat. Et expoliantes eum, invenerunt funem circa corpus ejus impactum, et rupta cure immersum, ita ut nihil appareret ex eonisi summitas. Exclamans autem Abbas voce magna ait: Unde nobis advenisti, o homo? Destruere vis, ut video, regulam monasterii. Rogo ergo te, recede hinc, et perge quo cupis. Et tamen cum labore et dolore tulerunt a corpore ejus funem, de quo erat involutus, una cum carne ejus putrida. Facientes autem illi studium et diligentiam per multos dies, sanaverunt eum.Stat in columna.

8 Post hæc autem exiit de monasterio nullo sciente, et ingressus est in desertum puteum non longe a monasterio, in quo non erat aqua; sed immundi spiritus habitabant ibi. Et ipsa nocte revelatum est Abbati, quod multitudo populorum circumdarent monasterium suum cum fustibus et gladiis, dicentes: Da nobis Simeonem servum Dei Timothee. Sin autem, incendemus te cum monasterio tuo, quoniam exasperasti hominem justum. Et evigilans, dixit ad fratres: Filioli mei, visionem vidi, et multum turbatus sum in illa. Et exposuit Abbas quod viderat. Et in nocte alia vidit multitudinem virorum fortium ad stantium sibi, et dicentium: Da nobis servum Dei Simeonem: dilectus est ab Angelis. Quare eumc vexasti? Major te est apud Deum et merito et gratia. Omnes enim Angeli contristati sunt propter illum. Istum autem proponere habet Deus mundo, ita ut multa signa faciat quæ nemo fecit. Exurgens autem Abbas cum timore grandi, dixit ad monachos: Fratres, requirite mihi hominem illum, et adducite in hunc locum, ne forte propter illum omnes moriamur. Vere sanctus Dei est. Mirabilia enim magna vidi et audivi de illo. Vidi enim eum stantem in medio Angelorum, excubias super eum celebrantium.dIn siccum puteum intrat.Claret miraculis.

9 Tunc omnes Monachi exierunt requirere eum, et ubique perambulantes non invenerunt eum. Et venientes nuntiaverunt Abbati dicentes: Nullum locum reliquimus, ubi non quæsissemus eum, nisi tantummodo in deserto puteo. At ille dicit eis: Rogo vos, fratres, vadam et ego vobiscum ad quærendum eum. Vere sanctus Dei est. Et sumens secum quinque ex illis venit ad puteum. Vidensque illos B. Simeon, cæpit adjurare eos dicens: Rogo vos servi Dei, relinquite me una hora ut reddam spiritum meum. Modicum adhuc deficiens est. Valde autem fatigatur anima mea, quoniam exasperavi Dominum. Dixitque ad illum Abbas: Veni serve Dei, eamus ad monasterium. Nunc autem cognovi de te, quod vere servus Dei es, illo vero nolente,d adducunt eum vi ad monasterium: et omnes prosternunt se ad pedes ejus flentes et dicentes: Peccavimus in te serve Dei, indulge nobis. Beatus autem Simeon gemebat dicens: Quare me gravatis, fratres, canem putridum et humilimum, infelicem et peccatorem? Vos enim estis servi Dei et patres mei. Fecitque ibi annum unum.gReperitur in puteo.Varias gentes convertit.dAntonius colligit vermes, eique reddit.a Addit ms. Leod. nullo bitumine vel cæmento ligatam.b Ms. Leod. quatuor.c Mss. Rip. et S. Max octo.d Ms. Rip. decem.e Alii, vinginti duos.f Rosw. Armacenos, ab Armaca, vel potius Armaxa urbe Capadociae apud Antoninum, sed legendum censet Armenios, uti etiam habent omnes mss. codices, quibus sum usus.g. Ita mss. aliquot, at Rip. Lagos, alii Lautos, Rosweydus Laotos, in quam vocem ista notat: Gentem hanc nullibi invenio. Auritum populum vox Grece sonat. An iidem qui Panotii? Isidorus lib. II. Orig. cap. II. Panotios apud Scythiam esse ferunt tam diffusa aurium magnitudine, ut omne corpus ex eis contegant. πᾶν enim Greco sermone omne, ωτα aures dicuntur. Quas hæc Vita gentes habet, Saracenos, Persas, Armacenos, Laotos, et Allophylos. eorum loco apud Theodoretum habes Ismaelitas, Persas, Armenios, Iberes, Homeritas. Iidem apud Cedrenum exceptis Homeritis, nisi quis suspicari velit, apud eum δστιμέρας, quotidianos, ex Homeritis depravatum; vel contra apud Theodoretum, vel potius Cedrenus sua expressit ex posteriore loco Theodoreti, ubi Homeritas omittit, licet priore loco eos aliis adjungat. Hæc Rosweydus, sed Lazos legendum. Λαζοι, Lazi Scythiæ populi sunt Stephano, Ptolemæo Tab. 3. Asiæ, Λαζαι vel Ζίαι, qui maritina Colchidis tenent. Homeritæ Arabiæ populi sunt, de quibus pluribus agemus XXIV et XXVII Octob. cum de SS. Areta et Elesbaan.h Ms. S. Max. Azabinos. Arabiæ felicis populi a Ptolemæo numerantur Astageni vel Astapeni, aliis Asateni, an forte Asabeni vel Asapeni? an Arabeni? nomen hoc in vita per Metaphrasten occurrit. Fuere in eadem Arabia Rhabanitæ, ut patet ex Ptolem. Tab. Asiæ 6, vel Arabanitæ, an pro Adiabenis Assyriæ populis positi forte Azabeni? an qui aliis Azazeni? an Asibeni sive incolæ Antiochiæ Mesopotamiæ, quæ et Mygdonia dicitur, ab indigenis' Ασιέη, unde 'Λαιέηνος, inquit Stephanus?i Haud memini alias hac voce peculiarem gentem significari, at solum generaliter alienigenas.k Fusius hac narrantur in editione Rosweydi, in hunc modum: Tunc invidus diabolus transformavit se in speciem Angeli, fulgens in splendore cum equis igneis, et currus igneus apparuit juxta columnam, ubi stabat beatus Simeon, illuxitque cumfulgore et splendore quasi specie Angeli fulgens. Et dixit diabolus blandis sermonibus: Simeon, audi verba mea, quæ tìbi Dominus mandavit. Misit me Angelum suum cum curru igneo et equis igneis, ut rapiam te, quomodo rapui Eliam. Tempus tuum jam est. Et tu similiter ascende jam mecum in currum: quia Dominus cæli et terræ transmisit hunc, ascendamus pariter in cælos; ut videant te Angeli et Archangeli cum Maria matre Domini, cum Apostolis et Martyribus, Confessoribus et Prophetis: quia gaudent videre te, ut ores Dominum qui te fecit ad imaginem suam. Etiam locutus sum tìbi, ne tardes adscendere. Simeon completa oratione, dixit: Domine, vis rapere me peccatorem in cælum? Et elevans dexterum pedem ut adscenderet in currum, levavit dexteram manum, et fecit signaculum Christi. Cum signum crucis fecisset, continuo diabolus nusquam comparuit, cum argumento suo evanuit, sicut pulvis ante faciem venti. Tunc intellexit Simeon artem esse diaboli.abcReversus ergo in se, dixit pedi suo: Non reverteris retrorsum hinc, sed stabis hic usque ad obitum meum, donec accersiat Dominus me peccatorem. Interea diabolus in frigore apposuit vulnus super femur ejus, et putrefactum est ita ut multitudo vermium In columna stat, multos convertit, tentatur a dæmone.

Post hæc egressus occulte perrexit in montem non longe a monasterio, ibique multum temporis fecit: ædificavitque sibi clausuram de sicca petra a et stetit sic annosb tres. Et veniebant ad eum multi ad orationem. Deinde fecit sibi columnam brevem quatuor cubitorum, stetitque super eam annosc quatuor. Et vermium scatescens de eo, descenderet de corpore ejus, decurrebatque de pedibus ejus in columnam, et de columna in terram. Anno autem integro stetit in columna super unum pedem. Quidam autem juvenis adstitit ei, Antonius nomine, etc.

Vermis in unionem mutatus, matri negatus aspectus: æterna requies obtenta.

a Audiens autem a Basilicus Rex Saracenorum famam ejus, venit ad eum cum grandi humilitate et fide, ut ejus benedictionem accipe mereretur. Et videns illum stantem sursum, et orantem, subito cecidit vermis de corpore ejus ad terram; et currens aprehendit illum cum fide,b et posuit super oculos suos. Beatus vero Simeon videns hoc ait: Quare hoc fecisti vir illustris? et quare me gravasti? quia gravis sum sub peccato meo? Vermis est de corpore meo putrido, quem oculis tuis imposuisti. Cum hæc Basilicus Rex audisset, aperuit manum suam, et invenit pretiosissimam margaritam: et dixit ad B. Simeonem: Non est istud vermis putridus, sed est pretiosissima margarita. At ille dixit ei: Homo, hoc secundum fidem tuam non pro meritis meis datum est tibi. Et benedicetur in manibus tuis omnibus diebus vitæ tuæ. Quæsisti benedictionem, a Domino dabitur tibi. Et sic reversus est homo plenus fide et gaudio.

14 Post multum vero temporis cognoscens mater sua de eo, veniens volebat videre eum: et prohibita est, quia mulier in illum locum non ingrediebatur. Et dicit illi: Sustine mater modicum tempus, et simul nos videbimus, si Deus voluerit. At illa hæc audiens cœpit plangere et rogare ut videret eum; et solutis crinibus increpabat eum dicens: Fili, quare hoc fecisti? Pro utero qui te portavit, satiasti me luctu: pro lactatione, qua te lactavi, dedisti mihi suspiria: et pro osculis quibus te osculata sum, reddidisti mihi amarissimas lacrymas: pro labore et dolore, quos pro te passa sum, posuisti mihi sævissimas plagas. Et tantum locuta est ut omnes adstantes faceret flere. Audiens ille voces ponit faciem suam in manus suas, et plorat amarissime, mandans illi et dicens: Quiesce modicum, mater, et videbimus nos in æterna requie. At illa cœpit dicere: Per Christum qui te ædificat, si est possibilitas videndi te in tanto tempore alienum a me. Et, si non est, vel vocem tuam audiam, et statim moriar; quia pater tuus in tristitia propter te mortuus est. Et non me in ista amaritudine perdas, fili. Et de tristitia et planctu in somnum conversa est. Habebat autem tres dies et tres noctes, non cessans deprecari eum.

15 Tunc B. Simeon, faciens orationem pro illa ad Dominum, illa reddidit spiritum. Et colligentes corpusculum ejus, adducunt in conspectu ejus, et cœpit amarissime flere dicens: Dominus suscipiat te in gaudio, quoniam tribulata es, et laborasti propter me, et portasti me in utero novem mensibus, et lactasti et nutrivisti me in labore. Et hæc eo dicente, matris vultus sudavit, et corpus ejus commotum est,c omnibus qui aderant inspicientibus. Ille autem levavit oculos ad cælum, dicens: Domine Deus virtutum, qui sedes super Cherubim, et scutaris fundamenta abyssi; qui cognovisti Adam antequam esset; qui promisisti regni cælestis divitias diligentibus nomen tuum; qui locutus es Moysi de rubo ignis; qui benedixisti Abraham patrem nostrum; qui introduxisti in paradiso animas justorum, et animas impiorum meristi in perditionem; qui duos geminos leonesd humiliasti, et fortia Chaldæorum incendia mitigasti servis tuis; qui Eliæ corvis deferentibus in montem escam misisti; suscipe animam ejus in pace, et coloca eam in locum patrum, quia tibi est potestas in sæcula sæculorum, Amen.

a Ita MS. et Vincent. Bellovac. at ms. S. Max. Basilicus.
b Ritus venerationis hic est.
c Ms. Rip. nos omnes gaudere incipientes.
d Addit ms. Leod. Nabuchodonosor et Holofernem.

Varia mortalibus collata beneficia.

Post hos vero dies rursum fecerunt illi columnam habentem cubitos quadraginta, et stetit in ipsa annos a sedecim usque ad obitum suum. Quo tempore draco grandis nimis habitabat juxta eum, et stabat in parte aquilonis: unde nec herba ibidem nascebatur, cui etiam introivit lignum in oculumb sinistrum, et obtenebravit ei visum. Quadam autem die ecce veniebat cæcus ille draco trahens se, et applicuit ad ostium monasterii juxta columnam, nemini nocens, et posuit oculum suum dextrum in limine monasterii, per dies tres jacens nulli intrantium insidias faciens. Tunc jussit S. Simeon, ut de terra et aqua perfunderetur. Et statim exilivit de oculo ejus lignum, habens cubitum unum. Videntes autem omnes glorificaverunt Deum: fugiebant tamen propter metum. Sed bestia ipsa involvit se, et mansit in loco immobilis quamdiu omnis populus pertransiret. Et tandem surgens adoravit per duas fere horas ad ostium monasterii, et sic reversus est in cubili suo.

17 Mulier quædam sitiens nocte, venit ad hydriam bibere aquam, in qua erat parvulus serpens: et bibens transglutivit serpentem illum, et remansit in ventre ejus; et fuit in ea annis tribus. Sed et multi medici, et incantatores etc magi adhibentes illi studiom, nihil profecerunt. Post multos vero dies adducta est ad sanctum Simeonem. Atd ille jussit de terra et de aqua in ore ejus mitti. Et illa exclamavit fortiter. Statimque exivit de ore ejus serpens cujus longitudo erat cubitorum trium. Eodem hora crepuit, et ad multorum testimonium suspensus est ibi septem diebus. Et sana facta est mulier ex illa hora.

18 Multæ autem et innumeræ sunt virtutes ejus, quas enumerare vix quis valeat. Tamen prout sunt vires, brevi explicabo sermone. Factum est ut aqua in illo loco non inveniretur, et periclitabatur omnis populus, et omnia animalia præ aquæ penuria. Videns autem S. Simeon contritionem eorum, stetit ad orationem. Circa horam vero diei decimam subito disrupta est terra, et factum est chaos magnum ab Orientali parte ipsius monasterii: et inventa est quasi spelunca inæstimabilem habens aquam. Tunc jussit in ea fieri introitum, id est septem aditus: et ex eo abundavit ibi aqua usque in hodiernum diem.

19 Quodam tempore venientes quidam de longe ad orationem ejus, meridiana diverterunt paullulum ad umbram arboris propter æstum ad repausandum. Cumque sederent, ecce prægnans cerva præteribat secus illos. Et dixerunt ad eam: Per virtutem et orationem S. Simeonis te adjuramus, modicum sta ut comprehendamus te. Et eadem hora stetit. Et apprehendentes eam occiderunt impiissima temeritate: et manducaverunt partem aliquam ex ea; statimque obmutuerunt, et cœperunt balare sicut cerva. Currentes autem venerunt ad virum Dei portantes corium ejus, et fecerunt ibi duos annos: et vix aliquando sanitatem recipere potuerunt. e Iniquum est enim peccatum eorum. Corium autem ipsius cervæ suspenderunt ibi ad testimonium multorum.

20 Pardus quoque immanis erat in locis illis, qui et homines et animalia interficiebat. Venerunt autem homines loci illius, et nuntiaverunt S. Simeoni, quod tanta mala pardus operaretur. At ille jussit de terra et aqua monasterii aspergi loca illa. Et factum est. Et cum pardus ille ibi venisset, statim cecidit et expiravit. Requirentes invenerunt ipsum mortuum. Cujus pellem tollentes suspenderunt juxta illam quam cervæ detraxerant. Videntes autem omnes glorificaverunt Deum Simeonis.

21 Et quemcumque sanabat, præcipiebat illi dicens: Vade in domum tuam, et honorifica Deum qui te curavit: et ne audeas dicere quod Simeon te curavit, ne subito

EX MSS. LATINIS. Per se ut jurent permittit. subito aliquid deterius tibi contingat. Et ne præsumas jurare per nomen Domini, quia peccatum est: sed magis per me humilem et peccatorem jura, sive juste, sive injuste. Et ob hanc rem omnes Orientales et barbaræ gentes quæ sunt in illis regionibus, per ipsum jurant. a Ms. Aud. tredecim. ms. S. Max. et Rip. quadraginta, additque ms. Rip. et factum est totum tempus vitæ suæ anni 10, sed bis habet de columna xl. cubitorum: primo dicit in ea xl; secundo xvi annis habitasse. Alterutro loco videtur oscitasse librariusc Ms. Leod. Marsi. De Psyllorum Marsorumque vi contra serpentes agit Plinius lib. 28, cap. 3, et alibi. Italiæ populi sunt Marsi.d Ms. S. Max. solum habet, aquam Sancti orationibus benedictam, ei in potum oblatam.e Non apparet in quo gravitas flagitii hujus consistat, nisi aut alterius fuerit hæc cerva, intraque vivarium aut septum custodita; aut forte cum blasphemiis et jocis impiis eam occiderint; aut denique id factum sit die quo vesci carnibus fas non erat.

Prodita fraus, avaritia castigata.

Post a hæc duo quidam socii simul laborantes et simul colligentes per annos quinque diviserunt inter se quod visi fuerant acquisisse. Unus autem ex ipsis fraudem fecit socio suo, subtractis de communi labore auri solidis centum: et abscondit in caligulis suis quinquagenos per singulas, ignorante socio suo. Et post hæc quod reliquum fuit, diviserunt æqualiter. Ergo ille alius collega ignorabat fraudem socii sui, et dixit ad eum: Frater laboravimus tot annis, et quod Dominus donavit nobis, partiti sumus æqualiter. Eamus ergo ad S. Simeonem. Et abierunt pariter. Cumque venissent ad eum, rogaverunt ut pro ipsis oraret. Et interrogavit eos S. Simeon: Unde estis? Et dixerunt: Nos socii fuimus, et simul laboravimus: et quod Dominus donavit nobis per orationes tuas, divisimus æqualiter. Nunc ergo venimus gratias agere Deo. Quibus S. Simeon dixit: Videte ne aliquam fraudem feceritis. At illi dixerunt: Nullam fraudem fecimus Domine, sed simpliciter omnia divisimus. Tunc S. Simeon dixit illi qui fraudem fecerat socio suo: Tolle caligulam de crure tuo, et da socio tuo, et sic eritis æquales. Quod cum factum fuisset, dixit S. Simeon illi cui caligula data fuerat: Aperi illam caligulam, et solidos quos inveneris, quibus te socius fraudaverat, habeto tibi, ut ad integrum sitis æquales, quia et in illa alia caligula socius tuus aliud tantum habet, et ad propria redite cum pace.

23 Erat homo quidam dives valde, et hic erat de civitate Antiochia, cujus domus subito incendio combusta, et exinde homo ille nudus exivit. Abiit ergo ad S. Simeonem clamans et dicens ei: Domine, domus mea incendio concremata est, et periit in ea facultas mea. Dixit ad eum S. Simeon: Quantos solidos ibidem habuisti? Et ille ait: Habui tria millia. Et B. Simeon dixit: Ecce non vis dicere: Habui medium modium. Quare non dicis veritatem? O homo, habuisti septem modios solidorum, et numquam aliquid boni fecisti, non fratribus subvenisti, non nudos vestisti, non orphanos continuisti, non viduis solatium præstitisti, non in ecclesia aliquando oblationem obtulisti: et modo quid quæris? At ille respondit: Illos solidos Domine quos perdidi. Dixit ei S. Simeon: Respice sursum. Et respexit, viditque cælum. Et dixit S. Simeon: Quid vides? At ille ait: Video cælum. Et dixit S. Simeon:b Quantum altum est cælum, tantum in profundum terræ introierunt illi solidi, pro eo quod exinde nihil boni fecisti.

a Hoc caput deest in edit. Rosueydi, et quibusdam MSS. habetur in Leod. et S. Max.
b Hæc est hyperbole. Nam certum est, majus esse inter cælum ac terram spatium, quam sit totius terræ diameter.

Latronis egregia conversio, mors.

Quidam latro famosissimus nomine Antiochus, qui etcognominabatur a Gonathas, multa mala faciens, cum a multis persequeretur, et non posset se ab illis abscondere, quadam die quasi leo a facie multorum persequentium fugiens, subito ingressus est monasterium, et amplexatus columnam S. Simeonis, cœpit amarissime flere. At ille dixit ei: Quis es, aut unde venisti homo? aut cur huc introisti? Respondit ille: Ego sum Gonathas latro, qui omnia mala feci, et venio huc pœnitere. Ait illi S. Simeon: Talium est enim regnum cælorum: sed ne velis tentare meam miseram animam, et iterum inveniaris in ipsa scelera quæ gesissi. Hæc illo dicente, ecce Officiales venerunt ab Antiochia dicentes: Trade nobis inimicum et maleficum Gonathan, ne subito commoveatur in seditionem civitas: bestiæ enim paratæ sunt ad devorandum eum. Respondit eis S. Simeon: Filioli mei, non ego huc illum adduxi: quoniam qui adduxit eum, major nobis est, et istis talibus subvenit: etenim talium est regnum cælorum. Sed si potestis, intrate et accipite eum hinc: ego autem non possum, quia timeo eum qui illum misit ad me.

25 Audientes hæc viri illi, regressi sunt cum timore magno, et nuntiaverunt omnia in Antiochia. At vero Gonathas per septem dies amplexans et tenens columnam, dicit ad B. Simeonem: Domine si jubes, ambulare volo. Respondit ille: Iterum ad ipsa mala festinas? Dixit Gonathas: Non Domine, sed tempus meum jam impletum est. Et cum hæc loqueretur, reddidit spiritum.

26 Et cum vellent eum sepelire juxta monasterium, ecce alii Officiales venerunt ab Antiochia, dicentes: Da nobis inimicum Dei et nostrum. Omnis enim civitas turbata est propter illum. Respondit eis B. Simeon: Qui illum adduxit, venit cum multitudine cælestis militiæ, qui potens est in tartarum mittere civitatem vestram cum habitantibus in ea; qui etiam hunc reconciliavit sibi. Et ego timui eum, ne subito et me occideret: ideo benigniter ipsum confugientem ad me recepi. Ne ergo amplius inquietetis et fatigetis me humilem et pauperem. Et reversi sunt cum timore, nuntiantes omnia quæ audierant et viderant. a Vincentius Belvac. editio Rosw. et ms. Rip. Jonathas, MS. S. Max. Zonathas. Rectius in duabus aliis vitis Agonatus.

Varia mortalibus, communiter et privatim, impensa beneficia.

Regina a quædam cum esset sterilis, misit ad S. Simeonem, deprecans ut a Domino obtineret partum dari ipsi Reginæ: improperium enim ex eo non valebat sustinere. Cui sanctus vir ita mandavit: Revertere in domum tuam, præstabitque Dominus petitionibus tuis effectum. Quæ reversa, mox partum concepit, peperitque filium, qui per annos quinque nec ambulabat nec loquebatur. Tunc prope fines viri sancti accedens Regina, misit ad eum virum suum cum infantulo plorans. Qui cum accessissent, dixit eis B. Simeon: Manete hic, potens est Deus adjuvare puerum. Manentibus autem eis, puer sanatus est: et reversi sunt cum pace.

28 Una die ambulantibus quibusdam militibus ad sanctum virum, mulier quædam erat cupiens videre eum. Sed quia non poterat, ut vidit milites plures euntes, accipiens habitum militarem, comitabatur cum eis. Pervenientibus autem eis ad dispositum locum, dicit mulier militibus: Relinquite me, si vultis, ad animalia vestra servanda, quia non audeo vobiscum introire in habitaculum viri Dei. Vos ergo ingrædimini gredimini ad benedictionem ejus. Cumque fuissent ingressi, dicit eis S. Simeon: Unus miles ex vobis foris remansit? Qui dixerunt: Etiam Domine; animalia nostra servat. Dixit eis S. Simeon: Ite ad eum, et sic dicite ei: Noli vexari, neque ingrediaris contra propositum meum. Nam et Dominus videns fidem tuam misertus est tui. Qui egredientes precabantur eum, quem adhuc opinabantur esse militem, non mulierem, ut veritatem illis diceret. Et mulier patefecit eis omnem veritatem. Et audientes milites benedixerunt Dominum, admirantes fidem ejus.

29 Quodam autem tempore veniente multitudine hominum, ut benedicerentur ab eo; ascendit minister ejus secundum consuetudinem cum thymiaterio, clamans: Famule Dei, populus hic benedictionem tuam expectat, jube dimitti eos. Ecce enim multas horas sustinentes expectant te. Et nullam responsionem dedit. Et post paullulum ait ad populum inclinantem sibi: Fratres carissimi, rogo ne molesti sitis mihi de tarditate, quia magnae navi periclitanti in mari cum hominibus fere trecentis sensi in spiritu præsidio me fuisse, ut pro illis orarem; et oravi pro ipsis ad Dominum Jesum Christum, qui eis suum præstitit auxilium. Et benedicens eos, dimisit in pace.

30 Tempore igitur illo erat ira divinæ animadversionis magna in regione eadem, et diffusi sunt ad eum omnes Antiocheni, deprecantes eum, ut oraret pro illis. Multæ enim ruinæ fiebant domorum, et mors hominum innumerabilium, ita ut frequenter terrae motus etiam ipsius Simeonis columnam moverent. Tunc B. Simeon lacrymans dixit eis: Fratres mei, non sine causa hæc mala veniunt. Omnes declinaverunt, simul inutiles facti sunt in suis voluptatibus. Non sunt in tanta multitudine qui faciant bonum. Et jubet eos omnes in oratione secum prosterni, ipseque cum eis fecit orationem ad Dominum, omnibus clamantibus cum lacrymis: Domine miserere. Et cum diei partem in vocibus cum gemitu consumpsissent, dixit eis S. Simeon: Ab hac omnium vestrum multitudine unus mecum exauditus est. Nam vox in auribus meis audita est, quæ dixit mihi: Exauditus est tu, et agricola iste, innotescens eum mihi, ut sciretis quantum valet homo justus apud Dominum. Tunc jussit agricolam illum venire coram omnibus; et mirante turba dixit ei: Frater, persistens esto in omnibus bonis operibus tuis. Cognitum mihi est quod tu solus ab hac turba exauditus es a Domino. Sed satisfac nobis, quid tibi boni operis sit, ut isti audientes te imitentur. Ille autem hoc confiteri recusabat: sed se indignissimum ac peccatorem protestabatur. Cui S. Simeon ait: Noli fili bonum opus Dei in te abscondere: nec enim pro jactantia jubemus ut dicas; sed ut Deo gratias agens opera tua ceteris pandas, quatenus ea imitari appetant. Tunc cæpit dicere homo ille: Cum sim agricola, consuetudo mihi est ut diurno labore quæ operatus fuero in tres partes dividam: unam in pauperes, alteram in fisco, tertiam in victu meo; cupiens, juxta illud quod legitur in Evangelio, proprio stipendio contentus reddere quæ sunt Dei Deo, et quæ sunt Cæsaris Cæsari. Sed et numquam insidiatus sum alicui, nec nocui proximo meo, cupiens ei sicut mihi. Hæc audientes Antiocheni honorabant eum, deosculantes benignitatem ejus. Quos.B. Simeon dimisit in pace.

31 Quidam homo malignus, Julianus nomine, Ardaburium Magistrum militum rogavit, dicens: Jube mihi Domine, et ego ascendens, deponam Simeonem illum de columna, et afficiam contumeliis. Seductor est enim, et seducit populum. Et accepto permissu abiit cum plurimis. Accedentes autem socii ejus erexerunt scalam ad columnam ut ascenderet, et inde deponeret S. Simeonem. Et ascendente eo usque ad tertium gradum, segregata est scala a columna, et suspensus est a terra quasi cubitis quatuor, et pendebat in aere, et omnes mirabantur. Pendens autem præ angustia et dolore tetendit arcum suum, volens sagittare S. Simeonem; et statim arefacta est manus ejus, nec potuit emittere sagittam: et non solum chiragra, sed etiam podagra detentus est, usque ad obitum suum, pro præsumptione etaudacia. Stetit autem beatissimus Simeon in columna quadraginta et septem annis. a Hoc caput abest a Rosweydi editione, et quibusdam mss.

Moritur S. Simeon, corpus Antiochiam defertur.

Post multos vero annos imminente die obitus sui, factum est una die, hoc est a sexta Sabbati, inclinavit se ad orationem, sicut consuetudo erat ei, et migravit ad Dominum. Et omnis populus expectabat ab eo benedictionem, sustinens tres dies a sexta Sabbati usque ad Dominicam. Et Sanctus Dei per tres dies quemadmodum se inclinaverat ita permansit. Tunc ego pavefactus ascendi ad ipsum, et non parvo horæ spatio steti in conspectu ejus, dixique ad eum: Surge Domine, et benedic nos; quoniam populus tres dies et tres noctes habet expectans benedictionem a te. Et cum nihil responderet mihi, ego iterum dixi ad eum. Quare me contristas? aut quid offendi? b Supplico Angelo tuo remitti mihi. Aut forsitan a nobis migrasti, et quiescis in Dominica pace? et sentiens quod non loqueretur, cogitavi ut nulli dicerem, quia timebam illum tangere.

33 Et stans quasi hora media inclinavi me, et posui aurem meam ad auscultandum, et non erat flatus, nisi tantum quasi odor multorum aromatum ascendebat de corpore ejus. Et sic intellexi quia requievit in Domino. Et hebefactus nimis ploravi amarissime, et inclinans mec osculatus sum oculos ejus, et barbam complexus, crinesque capitis ejus, cum gemitu et rugitu increpans dixi: Cui me Domine derelinquis? vel ubi requiram Angelicam tuam doctrinam? Quale responsum dabo de te? aut quis respiciat columnam tuam sine te, et non lugeat? Quid respondebo infirmis, quando venient et quærent te hic, et non invenient? Quid dicam, aut quid loquar? Ego humilis video te hodie, crastina vero considero ad dextram sive sinistram, non invenio te. At quo amictu operiam columnam tuam? Heu me! quando venient aliqui de longe quærentes te et non invenient, quid respondebo, vel quid agam miser ego?

34 Et hæc dicens præ multa tristitia obdormivi, statimque apparuit mihi dicens: Noli timere, non enim derelinquam columnam hanc, nec locum, nec montem hunc benedictum, in quo illuminatus sum, sed descende, satisfac populo, et annuntia de me secrete Antiochiæ, ne tumultus fiat in populo. Ego autem requievi, sicut Dominus voluit.d Tu autem ne cesses ministrare in hunc locum, et Dominus reddet tibi mercedem in cælis. Exurgens autem a somno pavefactus dixi: Domine memento mei in requie sancta tua; et sublevans vestimenta ejus, procidi ad pedes ejus, et osculatus sum vestigia illins, et tenens manus ejus posui super oculos meos dicens: Benedic obsecro me Domine. Et iterum flevi et dixi: Quales reliquias tollam a te in memoriam? Et hæc dicente me motum est corpus illius: ego autem timui tangere eum.

35 Et ut nemo sciret, descendi celeriter, et fratrem fidelem misi Antiochiam ad Episcopum. Qui statim e veniens cum tribus Episcopis, et cum iis Ardaburius Magister militum cum suis. Et extendentes cortinas circa columnam, defixerunt vestimenta ejus; erant enimf confixa propter auram. Et deponentes eum de columna,g posuerunt ante altare juxta columnam. Colligentes autem se aves volabant super columnam clamantes quasi lugentes, ita ut omnes viderent. Et planctus populi et jumentorum resonabat per millia septem. Sed et montes et campi et arboresh contristati sunt circa loca illa.

36 Ubique autem nebula tenebrosa facta est per circuitum. Ego autem considerabam Angelum venientem ad visitandum eum. Circa horam vero i decimam seniores septem loquebantur cum Angelo, cujus vultus erat sicut fulgur, et vestimenta sicut nix. Et vocem ejus in timore et tremore tamdiu consideravi, quamdiu respicere potui. Quod tamen fuerit mysterium ignoro. Nam et ille k discipulus qui eum defunctum Episcopo nuntiavit, dixit se secretioribus horis frequenter Angelum vidisse cum illo loquentem, cujus species erat tamquam fulgur, et vestimenta ejus sicut nix.

37 Cum autem jaceret S. Simeon in feretrum, volens Papa Antiochiæ de barba illius pro benedictione aliquid contingere, ut extendit manum suam, statim arefacta est. Et multæ orationes et obsecrationes fiebant ad Deum pro eo: et sic restituta est manus ejus. Et elevantes corpus ejus cum feretro, deduxerunt Antiochiam. Omnis autem populus, qui erat per circuitum regionis illius, plangebat, quia tales reliquiæ tollebantur ab eis: et quia Episcopus Antiochiæ adjuravit ut nemo tangeret corpus ejus.

38 Venientes vero in quinto milliario ab Antiochia in vico qui dicitur Meroe, nullus potuit movere eum. In quo loco erat antiqua memoria juxta viam, et erat ibi quidam homo surdus et mutus per annos l undecim, qui subito veniens cecidit pronus ante feretrum, et cæpit clamare dicens: Bene venisti serve Dei: tuus enim adventus me salvavit; et si meruero vivere, ego tibi serviam omnibus diebus vitæ meæ. Et elevans se apprehendit unum de m burdonibus qui portabant feretrum, statimque movit se de loco isto: et ita sanus factus est ex illa hora; et omnes dederunt gloriam Deo. Peccatum autem hominis illius tale erat: Hic amabat alterius uxorem, et volens eam adulterare, non potuit; et mortua est, et posita in monumento. At ille ivit et violavit sepulchrum ejus, statimque obmutuit et surdus factus est, et obligatus est in loco illo.

39 Tunc exeuntes omnes de civitate Antiochia, susceperunt corpus S. Simeonis super aurum et argentum, cum psalmis et hymnis, canticis, et lampadibus, et ramis palmarum, et portaverunt in Cassiani ecclesiam majorem; de qua revelatione Domini transtulerunt in ecclesiam aliam quæ vocatur n Concordia pœnitentiæ. Et ecce vir auream virgam in manu tenens, lineis indutus affuit: et tamdiu ibi stetit, quamdiu cum omni diligentia clausum est sepulchrum. Et ultra non apparuit in locis illis, nec aliquando visus est.

40 Multæ etiam virtutes fuunt ad sepulchrum ejus, magis quam in vita sua. Et homo qui sanus factus est ibi servivit usque in diem mortis suæ. Multi autem obtulerunt thesauros Episcopo Antiochiæ, pro fide, poscentes reliquias de corpore ejus, sed propter jusjurandum nemini o præstitit.

41 Ego humilis et peccator Antonius in quantum potui lectionem hanc breviter p exposui. Beatus autem qui habet illam scriptam, et legerit in Ecclesia et in domo Domini, et commemorationem ejus fecerit, mercedem ab Altissimo recipiet, cui est honor et gloria in sæcula sæculorum, Amen. a Neque quintus Januarii anno iv Leonis incidit in feriam vi, sed in feriam III, neque primus Septembris quo eum colunt Græci.b Ms. S. Maximini: Te adjuro per Angelum tuum remittas mihi.c Rosweydus: Ritus venerationis, qua præstantissima quæque membra, et partes corporis osculo delibabant. S. Hieronymus in Vita S. Pauli primi eremitæ cap. xi. Osculatis ejus oculis manibusque. Sic mox ex humilitate: Et osculatus sum vestigia illius.d Ms. Leod. vicissitudinem in cælestibus,e Addit ms. Max. alio die.f Rosw. conficta ab auro, quæ lectio non placet, et abest ab omnibus mss. quibus usus sum.h Pluribus verbis id exponitur in ms. Leod. Cominus stantes, se gravari obitu viri Dei quibusdam indiciis infæcunditatis et sterilitatis significabant. Nam montes cum vallibus, nulla viriditate vernantes, hiemali ariditate horrebant. Arbores vero nulla florum feracitate pubescentes, vel fructuum proventu pinguescentes, ca maledictione credebantur aruisse, qua aruit ficus cui Dominus esuriens legitur maledixisse. k Plures fuerunt S. Simeonis discipuli,e quibus Sergius memoratur in vita S. Danielis Stylitæ xi Decemb. m Rosweydus: Etsi burdo ambignum sit vocabulum, clarum hic intelligi de animali; quia in Græco μονδαι Isidorus lib. 12, Orig. cap. 1. Burdo, ex equo et asina. Glossarium: Burdo, ήμιονος ἐξ ἐππον χαι δνου θηλειας. sic mulus ήμιονος ἐξ ἐππον θηλειας χαι δνου. quod apud Varronem est II, de RR. cap. viii. Ex equa et asino fit mulus; contra ex equo et asina hinnus. Burdonum mentio fit in L. XLIX. D. De legat. lib. III. n Ms. Leod. Concordia et Pœnitentia. ms. Aud. Pœnitentialis. Rosw. Pœnitentia. o Addit ms. Leod. Juraverat enim in angustia manus arefactæ, se compagem corporis ejus numquam solvere, sed integrum uni loco servare; quem tamen, etsi non corpore, ubique crederet meritis esse: et sic in hujus juramenti attestatione, manum suam mortuam ariditate, digitis se subrigentibus ad sanitatem surrexisse. p Hinc patet, esse hanc antiquam vitam ab Antonio scriptam, versam jam olim Latine, sed amplificatam. vulgatamque in Occidente.

✠

5. siječnja Kalendar godine