Preskoči na sadržaj
Kršćanska Stvarnost

✠

Acta Sanctorum · Svezak II · Svezak II

Dodatak uz 14. siječnja

AD XIV JANUARII

Sadržaj (3)
  1. O pokolju sinajskih otaca.
  2. O sv. Fulgenciju, biskupu Astija.
  3. O bl. Odoriku.

Str. 212, stup. 2, iza, Bl. Odon, kartuzijanac, u Tagliacozzu u Italiji, dodaj Sv. Sava, nadbiskup Srbije.

O pokolju sinajskih otaca.

Str. 236, stup. 1, iza br. 3, dodaj Vatikanske biblioteke. Ali tu istu povjest s drugim pripovijedanjem sv. Nila iz kodeksa biblioteke najkršćanskijega kralja, kao i drugoga tuluškoga nadbiskupa Karla de Montchala, na grčkome je izdao, zajedno s latinskim prijevodom koji je sam priredio, naš Petar Possinus. Koju bismo mi, da nije izašla prekasno, svakako ovdje donijeli, jer je otmjena i potpunija.

Str. 237, iza pogl. 1, uz br. 1, red. 2. Quidam autem ex iis itd. dodaj c Vatikanski rukopis: Και τοῦν παριέντων τινὺς ἀκούοντες με τοῦ ἐρημικοῦ ἐπανοῦντα βίον, πολλὰ καὶ ἀντοι παρ' ἐαυτῶν προσείθιον ἐγκώμια. ὡς ἐτει γαλλήνης μετοὺς λέγοντες itd. A Possinovo izdanje: Και τινὺς ἀκούοντες μεοῦ τοῦ ἐρημικοῦ παριέντες ἐπήνουν βίον, πολλὰ πρὸς ἐαυτοὺς εἰπόντες, ἐγκώμια τούτου συνείροντες. ὡς ἐτει γαλλήνης μετοὺς itd. I neki, dok sam ja slušao, prolazeći hvalili su samotnički život, iznoseći svatko za sebe mnoga pohvalna slova u bliskom razgovoru, govoreći ovako: da je on pun spokoja, itd.

Ondje uz br. 3, red. 37, et violentia, dodaj g Tako Vatikanski rukopis: καὶ βια. Possinovo izdanje: θηρωθής καὶ αἰσωθόρος βιες. što on sam ovako prevodi: belluinam infelix crudis vorandis carnibus et sanguine vitam trahis.

Ondje stup. 2, iza pogl. 2, uz br. 7, red. 5, sufficere hos arbitratus, dodaj b Umeće Possinovo izdanje: Jam hoc decere judicavi omnem hominem rationis compotem non indulgere voluptati ad satietatem; neque facultate legis usque ad contumeliam abuti naturæ; at potius cessare quamprimum ab exercendis operibus tenebrarum: cum naturæ conditor ad incrementum generis, non ad fructum libidinis, nuptias instituerit. Ne exsiceata deinde natura, et restinctis sua sponte cupiditatibus senectutis frigore, ετατιs effoctæ naturali tranquillitati, hoc est necessitati potius, quam judicio et amori honestatis, continentiæ laus adscribatur. Neque enim qui bellum non viderit statuit umquam tropæum. Neque gloriari potest tamquam adepta victoria ludis absoluts pugil, quod luctante secum nemine non succubuerit: commendat autem spiritualem athletam in flore ac fervore juventutis, inflammata cupiditate, incensis animi perturbationibus, judicium rationis regens cupiditatem, et praefocans atque opprimens libidinem erumpentem ad consuetudinem conjugalem, tametsi cae legitima sit, sentiatque ei indulgens animus tenere se in eo sui compotem libertatem, non addictum et præcipitem voluptate ferri.

Str. 240, stup. 2, iza pogl. 3, uz br. 16, red. 20. blandientes, dodaj a U Possinovu izdanju dodaje se ono: Plerosque enim videmus sic in potestatem hodie redactos ab impotenti et interperanti gula, ut visu, olfactu, gustu, uni abjectæ atque insatiabili cupiditati servire misere cogantur. Laboriosa ac sumptuosa commixtione liquorum, exquisito temperamento in varias colorum et colorum qualitates elaborato, tanta cura fomitem et materiam libidimi plus satis per se ardenti infelices admovent. Neque enim helluonibus hisce sufficit aut saporum varietas, aut odorum in opsoniis confusione temperatæ et invi.em refractæ qualitates, nisi etiam in salsamentis et jusculis pictura varii coloris gulæ desiderium per oculos lacessant: adeo flava illis et candida, et ex atro dilutae pellucide nigredines ante gustatus experientiam visum pascunt: qui ne letetur solus, sed hauriant voluptatem sibi propriam nares quoque; nimirum quæ aromata suavissime fragrant immiscenda sunt jusculis: tum, ne infra expectationem deletetur gula, committenda et confundenda sunt unam ad suavitatem condiendam acria cum dulcibus, strigentia cum salsis. Iline enici et oryzæ crocique, et ex nucibus eliquati succi, et aliæ coloramentorum omne genus varietates, mixtionibus a pictorum, opinor, arte mutuatis, eo fuco quicumque nauscantibus putatur placiturus, ferculorum superficies infliciunt; ut velut emissariis et exploratoribus usus tot sensibus, dominus venter quidquid eorum jam indiciis, et collato consilio visum optimum fuerit, id veluti se dignum absorbeat. At non haec nostrorum, quos hic dicimus, secta est: non ita capti atque addicti gulæ voluptati serviunt.

Ondje uz br. 18, red. 11, iza unam hebdomadam, dodaj b Vatikanski rukopis: Και ἀλλήλοις δι' ἐθδομάθος συνίασιν. i međusobno se sastaju nakon tjedna, ili kroz tjedan; jer čestica δι' poslije znači i i kroz. Possinovo izdanje: καὶ ἀλλήλοις δι' ἐθδομάθος συνεδομενοι συνέρχονται. što on sam prevodi: seseque præterea interdum per hebdomadam mutuo invisunt.

Str. 241, stup. 1, iza pogl. 6. uz br. 22, red. 7, qui erant in Rubo, dodaj a Vrlo dobro nagađa Possinus da je bilo mjesto blizu Sinaja koje se nazivalo βάτος, ili Kupina, jer se možda smatralo da je ondje bila ona kupina koju je nekoć vidio Mojsije. Slažu se ono što se nalazi niže u br. 25.

Ondje uz red. 29. istoga br., nihil nec interfectionis, necunditatis, quod turpe esset, ostendens. dodaj b Na grčkome je: οὐδὲν οὐτ' ἀναιρέσεις οὐτε γυμνώσεις ἐπιδειξάμινος ἄσχημον. prevodi Possinus, bolje: ut qui neque cadendo membra nudaverit, neque inhonesto membrorum situ atque habitu jacuerit, ἀνζίρεαν jer ovdje ne tumači kao pokolj, nego kao pad i obaranje te obaranje tijela.

Ondje uz br. 23, treći redak od kraja, Eis enim ad illum non patebat aditus itd. dodaj c Tako Vatikanski rukopis, ἀβατοῦ γὰρ αὐτοῖς ἐκείνο, δόξη τοῦ Θείω ἀπ' αὐτᾶ στήναι. Prevoditelj je, i ne loše, shvatio o Saracenima da su nekom tajnom silom Božanstva bili odbijani od svete gore. Ali Possinovo izdanje: οὐ προβάνουσαι γὰρ ἐκείνω, δόξη τοῦ itd. koje ovako prevodi: Non est enim ad illum via trita, hac a majoribus loco tributa reverentia, nemo ut illuc aspiraret, ubi stetisse aliquando, et inde egisse cum populo constaret Deum, tako to shvaća kao da je monahe zadržalo neko poštovanje da ne prilaze gori.

Str. 242, stup. 1, uz br. 24, red. 16. Tale enim itd. dodaj a Sljedeće se ovako izražava u Possinovu izdanju: Ea vis est natura conciliatæ necessitudinis, quæ adeo separatione non solvitur, ut intendatur etiam et corroboretur; quando enim præsto non adest animo id quodcumque est quod amat, irritatur desiderium, et ad sequendum incitatius admititur; una ut semper illa mentem obsideat atque occupet recordatio, dilectæ rei cupiditate voto suo frustrata solicitante semper et commonente animum illa querela: deesse sibi id, quo nisi potiatur expleri numquam et satiari posit. Quantus porro et qualis illius desiderii dolor sit, sciunt qui experti sunt. Qui vero non sunt experti, ii argumentum ad suspicandum capiant ex brutorum animantium exemplis hujus generis: in iis enim tantus tamque imperiosus, neque institutione prescriptus ulla, sed a natura infusus ipsa penitus inolevit pictatis sensus in consanguineorum participandis malis, quantus ex mutois ejus affectus indiciis, fectuum ad matres, et viceissim, si quando per vim disjunguntur, manifesto intelligitur. Vacca quippe dum abducitur relicto vitulo, mugit querulum in modum; responsantique mutuam reponit vocem; ad eum assidue conversa, habituque ipso ac specie oculorum magnitudinem doloris abunde declarans. Cum enim infans natura pecudum articulata voce careat, qua dolorem contestetur suum, manifesta indicia tristitiæ latentis inflxa gerit et ostentat in oculis, qui ad conquerendam quodammodo calamitatem vocis instar illi sunt; quod ea conditione sit, ut intimorum sensuum arcanique affectus alium nullum habeat interpretem. Juvencus autem dum magna vi avellitur omni ope repugnans, nec abduci per vim sustinens, vel ad matris ubera tamquam ad sacrum asylum confugit; quæ cum manibus, quibus caret, nequeat arripere, labris certe atque ore mordicus tenet, vel ambit parentem cursu, anxio illo muto molestiam declarans exosæ necessitatis, postquam usum linguae et vocis, quibus calamitatem conquerendo enuntiet suam, natura illi denegavit.

Čudi se pak Possinus da stari prevoditelj ovdje spominje konja, kojega, kaže, u grčkim kodeksima nema ni repa ni ikakva traga, ali izričito Vatikanski rukopis: Και ἐππος δὲ στερήθις τοῦ συνόμου, διέτι λέγου ἐστέρηται, χρεμετισομά τὸ πάθος ἐργατει. što je vjerno prenio stari prevoditelj.

Ondje uz br. 27, red. 11. Quam multos, inquit, ex Jobi domo in teremit, dodaj b Tako Vatikanski rukopis: Πέσους, λέγων, τοῦ Ιωῖς ἀντιε; ali Possinovo izdanje: πέσους γὰρ τοὺς Ιωῖς ἀντιε; Što je on preveo: Quot vero illum putatis sustulisse Jobos aut Jobi similes? Nama se više sviđa prijašnje čitanje.

Str. 243, stup. 1, iza pogl. 8, uz br. 30, red. 16, cum sufficiant alii, ut sint duarum animarum pretium redemptionis, dodaj a Vatikanski rukopis: ἐρκούντων ἄλλων ἀντιτυρεον εὐναι δυο ψυχῶν. Possinus: ἐρκούντων τοῦ ἄλλων πρὶς λύτρον τοῦν δυο ψυχῶν. i prevodi: Sibi enim quidem pretium redemptionis duorum celera illa tanta tamque multiplici præda esse abunde persolutum, ono je naime ἐρκούντων ἄλλων uzeo u srednjem rodu, što je stari prevoditelj uzeo u muškom.

Ondje uz isti br., red. 38, et veluti laboribus concedentem, ut plagas dimetirentur, dodaj b Tako Vatikanski rukopis: καὶ τὰς εργάγες ἀσπερ τοῖς πέσοις διόδοντες ἐπιμετρεῖν. ali Possinus, jasnije: καὶ τὰς εργάγες τοῖς τόνοις διόδοντες μετρεῖν. ut cum ad quemque ictum questum mitteret, plagarum liceret numerum ex numero vocum intelligere.

Ondje uz br. 31, red. 8, uni filiorum, dodaj c Possinus, uni ex ejus famulis. Na grčkome je, ει τοῦν μὲτοῦ πάιδων. uni ex ejus pueris; što se može razumjeti kako o sinovima tako i o slugama. Tako br. 29. 'Εμι και τοῦ σών, ελεγε, παίδα. Me, govoraše, i tvoga sina itd. i br. 31. και προθύσοι μετὰ τοῦ πατρὸς τοῦ παίδα, νυκ και τῇ θεωρία τοῦ φόρου τοῦ ιδίου παιδὸς itd. i žrtvuju doduše sina pred ocem, da gledajući smrt svoga sina itd.

Ondje stup. 2 iza pogl. 9. uz br. 33. red. 13, et cum eum supra quamdam petram itd. dodaj a Tako Vatikanski rukopis: Και καταθύντες ἐπιτινὸς πετρας, λιθοις, οὐ γὰρ είχον τὰ ξίγη, κατακτεινουσι δι μιαροι γελάστες. Possinus sumnja da je to mjesto pokvario prevoditelj; čita sam: και καταθύντες ἐπιτινὸς πετρας, οὐ γὰρ είχον τὰ ξίγη, κατακτεινουσι γελάντες itd. i prevodi: Quem cum relictis præ festinatione gladiis concidere non possent, in subjectam petram precipitem dejecerunt, ad casum ejus et necem rixu maximo et leta gratulantium voce sublata. Nama se više sviđa prijašnji prijevod.

Ondje uz br. 34, red. 4, et ipsum similiter lapidibus interficiunt, dodaj b Tako Vatikanski rukopis: και αὐτὸν δυμούς λιθοις διαχειρίζον τε. Razlikuje se Possinus: ξίγει διεχειρισατο. mačem su ubili.

Ondje uz br. 33, red. 8. od kraja, Eorum enim qui faciunt, crudelitatis; sed non ejus qui patitur animi est ea reprehensio; dodaj c Opširnije je to u Possinovu izdanju: Illa enim, qualiacumque erunt, præstare non est meum. Neque hinc in arbitrium ac judicium voluntatis, tamquam imbecillitate victum et a proposito deductum, conferri vituperatio potest ulla. Sed omnis in necesitatem et arbitrii ac virtutis ad resistendum expertem patientem ratione sensuque cassi cadaveris, invidia refunditur. Nam quod inanimum, idem insensibile. Quod vero sensu caret, experiri quid patiatur ac judicare nequit. Quod denique judicium ac sensum ejus quod patitur mali non habet, crimine omni in iis quæ patitur omnium judicio solutum est, libertate nimirum patiendi vel non patiendi privatum.

Str. 24, iza pogl. 10, uz br. 40. red. 1 Quid deinde itd. dodaj a tri retka sve do, donec quedam mulier, opširnije se proširuju u Possinovu izdanju, bojeći se sama: Ergo velut fulguribus aut repentino fragore collidentium sese nubium perculsus, hærebam afflictus in stuporem, ut neque flerem, neque lamentarer, sed hominem qui superiora narraverat, certo et nusquam connivente figebam obtutu, hiantibus semper oculis, quod ea quæ palpebrarum motum gubernat ex intimo facultas prorsus obtorpuisset, casque partes quæ miro quodam artificiis nature consilio præfectæ sunt actioni visus moderandæ, pene mortuas reliquisset. Solet enim ingens dolor, qualis ille tum meus erat, defigere obstipos in vestigio quos oppressit, et ad duritiem plusquam saxeam obstupefacere, lacrymarum etiam humore congelato, aut certe obstructo infra meatu, objectoque obice densati spiritus effluere in oculos prohibito.

Ondje uz isti br., red. 5, fuerat interfectus, dodaj b Umeće Possinovo izdanje: Nam qui latere barbaros potuerant, nomina ediderant interfectorum.

Uz isti br., red. 27, reddidisti mercedem, dodaj c Possinus, redde mercedem; tako su i sljedeći u imperativnom načinu kod njega, koji su u Vatikanskom rukopisu u prošlom vremenu indikativa.

Uz red. 41. Ergo vero longum traho dolorem, et eum mortere fero, philosophans et certo sciens te apud Deum vita vivere, in quam nullus itd. dodaj Proširuje se to u Possinovu izdanju na ovaj način: Nam ut tu aculeo et acerbitate doloris vincas, ego vicissim in malo prolixiori longitudine patientie te supero. Etsi enim crudelis tibi quædam et accrerimis conjuncta cruciatibus oblata mors est, at est celeriter transacta eadem. Me lentus otiose torquet et conflicit dolor, quem si ratione sperno, non continuo non sentio, sed nature sensum judicio virtutis opprimo. Pungit me dolor utique, nec quod leniter fero stupor est, sed constantia. Sentio inquam convulsi tormenta uteri, et effracta nunc in tua morte, ut olim in tuo partu, vincula omnia involucraque nature. At ex eo tumescentem nitentemque sursum perturbationem calcat altior insurgens atque obterit auctoritas sapientie, et menti jus suum asserit. Nam quis rogo fructus vesani et rabiosi luctus, qui ut se rumpat, resarcire jacturam haud unquam queat, cujus causa ringitur. Quare imitata non sum vulgares matres, quæ in casibus ejusmodi tam se molliter et dissolute gerunt, tantos tumultus et tragodias cient, prorsus ut dumtaxat carnis ac corporum se matres, non item animorum, recordari videantur; in istaque una cerumnosa vita omnes habere defixas spei suæ rationes. Mirum igitur non est in ea ignorantia future felicioris vitae si carorum ex ista discessum tam graviter ferunt. Ego vero non scidi tunicam, nec nudata pectora manibus planxi. Non discerpsi comas, non unguibus faciem deformavi; hac persuasione pramunita, vivere te atque adeo immortali veraque vita perfrui.

Ondje uz br. 40, red. 4. od kraja, vere confido enim fore, ut deinceps glorier itd. dodaj e Proširuje se i ovo u Possinovu izdanju: Nunc enim vere demum audeo gloriari, te, cui timebam uni, in eum locum subducto, ubi longe extra omnem aleam sis ejus periculi, quod me unicum sollicitam habebat ne qua invidia sinistræ fortunae spes de te meas interverteret, insidiisque innocentie tuæ factis animam in discrimen salutis tuam adduceret. At nunc abi securus. o fili, peregrinare peregrinationem istam pulcherrimam. Abi: mihi enim abunde magnum est solatium conscientia laudis meæ tante, ut ne Patriarchæque quidem Abrahamo concedam principatum hujus gloriæ, aut secundum ab eo boni consulam dignitatis locum. Nam ille sane strenue promptoque stiit animo. admovitque aris filium, sic jubente Deo at incertum reliquit, fueritne post consumptum holocausto natum perseveraturus idem qui antea, hoc est, nullo doloris sensu perturbatus quando et multi alii ab eo, quod in re presenti immotum tenuerant, constantiae proposito in mollem deinde luctum et querelas deflexere, nature imbecillitatem tali defectione confessi.

Pa ja sada ponajviše stojim u duhu nakon nesreće, i svu tugu gubitka najbližih i zlonagovarajuće tužbe pretvaram u sve same dobre riječi. Kad drugi, prije nesavladani osjećajem zla, slomljeni naposljetku odugovlačenjem, predaju pobijeđene ruke uznemirenosti nakon što je onima koji su prije čvrsto stajali dosadna dugotrajnost nagrizla plemenite živce strpljivosti, i postupno se uvukla. Spomen pak, obnavljajući lik prošloga zla, umu koji je po samom sukobu usredotočen na dužnost, pruža već štetnu sposobnost i dokolicu da pomno procijeni koliko je ta nesreća bila teška i gorka. Teško je naime ponajprije i mučno održavati dugo vremena uspravan i kao učvršćen u stanju sud razuma, tako da se nipošto ne naginje, premda je po naravi pokretljiv na drugu stranu slobodan duh čak i da odlučuje suprotno onomu što je prije bio odredio. Bilo je vremena kad sam oplakivala svoje udovištvo; i lišena one pomoći koja mi je u providnosti tvoga oca, dok je živio, bila pouzdano određena, jadikovala sam nad samoćom; ali sada čemu da plačem ili jadikujem, kad imam tebe kao takva zaštitnika kod Boga, tako milostiva i moćna da ti je vrlo lako odbiti od mene odande svako zlo; i da ćeš ti ondje daleko imati najveću sposobnost za svu onu obilnu opskrbu kojom me treba podupirati i ublažiti moju starost; jer si prinesen vječnomu i neprestanomu izvoru milosti, s najvećom vlašću da obilno crpiš kako budeš htio i na mene prelijevaš i izdašnije izlijevaš nego kad bi, još živ, upravljao riznicama kraljevskih blaga? Iz njih naime, koliko god bilo malo to što se uzima, nedostaje nebeskoj cjelini, kao onoj čiji je broj, premda velik, određen; a kod nebeskih bogatstava, ma kolikim obiljem pljuštala na nas, nikada ipak ne presušuje neiscrpno vrelo darova.

Ondje na kraju br. 41, dodaj f U izdanju Possina dodaje se ovo: Nam afflicta in desperationem conscientia opprimente mali mole, quam falso incluctabilem existimat, excitatur plerumque ad bene sperandum ejus constantia, qui in experientia non minoris mali moderationem sui compotem tenere perseveravit, ab eo qui præclare perturbationem vicit, vel sero docta non esse cedendum ei leviter.

Str. 245, iza pogl. 11, slovof. Sur. Eliam, dodaj Possinus, Ælim.

Ondje slovo g. Na grčkome εν θωλά. dodaj kod Possina, εν θωλά.

Ondje slovoh. Na grčkome εν Λεξ. dodaj u izdanju Possina, εν Λεξ.

Ondje iza pogl. 12, uz br. 47, predzadnji redak, in omnem partem circumspi-iens itd. dodaj a tri se ovako iznose kod Possina: quem circumductis omnem in partem oculis unum per omnium facies quærebam; nonnulla interdum in aliquo blandiente specie lineamentorum et vultus filii. Oculis nimirum ipsis sibi somni: fingentibus, et quamcumque similitudinis umbram in rem ipsam quam amarent grato errore fucantibus, non prorsus inutili fallacia, cum illae formæ extrinsecus oblatæ non sine delectatione sic personatae ostentarentur animo. Hac enim natura mens nostra est, utquarum rerum expressas intus et consignatas formas habet, eas ferat semper in oculis ac videre ubique videatur, adamate rei speciem ac personam afflingens objectis omnibus; sique semper et ubique videns, quod videre semel studet.

Str. 246, iza pogl. 13, uz br. 50, red. 16. Hoc est enim itd. dodaj a Opširnije se to proširuje kod Possina: Atqui optimus index, idemque interpres fidelissimus vultus est internorum sensuum, liquido prodens et characteribus nobilissimis proscribens, quidquid crecis intus latebris ægritudinis arcane premitur; natura quadam præditus simplici, nulla suspectus arte consetuedineye mentiendi; ostentare foris aliud nescius, quam quod penitus inest, dissimulandi simulandique juxta indocilis. Sermo vero fluiditate ipsa sua omnem ad flexum malitie versatilis, tristia hilariter efferre, nænisque aplare pacanum modos, cum libuit, potest. Ita in personam quamlibet aut deformatur larva, aut ornatu fucatur oratio; deformis ritu mereticule quæ cultu ac artificio mangonico faciei vitium occultat: et pro naturali bono, falso florentem impositis non indigenis coloribus cutem ostentat. At facies motum, quicumque est, statumque mentis celare nequaquam sustinet; incorruptissimus index arcanorum cordis, ut intervertere indicia, aut signa naturalia confundere latentis mororis, coactoque risu latitiam in luctu mentiri nequeat, ne si se obfirmet quidem coneturque maxime. Quemadmodum neque speculum hilarem ac florentem representare illam potest faciem, quæ collapsa mostitia externataque macie ilii fuerit objecta; ita rigida adversus omnem gratiam, nature simplicitate, ut accommodare obsequium desideris olyversantis sibi formæ, et quo illi gratificetur aliquid eorum obumbrare, quæ oblata cumque sunt, nullo modo possit.

Ondje u napomeni a red. 1, iza rukopisa 'Ελούζη, dodaj Possino 'Ελούζη.

Str. 247, iza pogl. 14, uz br. 88, red. 19, et sic Deum itd. dodaj a Sljedeće sve do br. 86. ovako se izražava kod Possina: Talique habitu hæc mecum in occulto dicebam Deo, omni attentione mentis, tamquam mox nimirum moriturus, in oratione defixa et nusquam distracta. In securitate quippe diffunditur inter orandum, et longe evagatur animus minus sibi attendentum, mercaturas, navigationes, aedificationes, plantationes, desponsationes, matrimonia, concubitus, expeditiones, questus, judicia, fora, tribunalia, thronos. præcones, pretores, iminicorum ultiones. amicorum occursus, et convivia, tribunatus, functiones publicas, et curationes domesticas sibi representans, ipsamque adeo imperatoriam dignitatem. At cum in angustiis, imminens justa undique formidine circumsederit periculum, tum ille malo coactus sese in se recipit, ab iisque revocat et colligit, in quæ per securitatem solutis se habenis solebat effundere liberrime, totus est in doloris sui ca.ssa, Deumque infilmis appellat precibus, qui desperatissimas quasque difficultates explicat nictu ac nutu facili solus omnipotens.

Ondje iza napomeneb koja treba biti označenac, dodaj Ali Possinovo izdanje ima εν ψ, naime μέτρω τοῦν πεταμνω.

IZ Ondje uz br. 87, predzadnji redak qui norunt, dodaj d Possinovo izdanje ima sūx είδοσι, qui nesciunt. PET. POSSINO. Ondje uz br. 88, red. 13. Subaita, dodaj e Possinus Σονά čita.

O sv. Fulgenciju, biskupu Astija.

BILJ. 71. Str. 253, stup. 1, § 1, br. 1, red. 7, duplici secundæ classis, ispravi, primæ classis.

O bl. Odoriku.

BILJ. 72. Str. 266, stup. 2, iza. br. 5, dodaj Rukopisni Florarium 5. siječnja ima ovo: U pokrajini Padovi pokop bl. Odorika, ispovjedalca Manje braće. Taj je u Aziji i Indiji obilazio navješćujući Krista, i tijela četvorice svetih mučenika svoga reda prenio je iz grada Hormuza preko mora u gornju Indiju, u grad Carrum, ne bez čudesa, i opisao je svoje hodočašće. Umro je godine spasenja 1331. Ali i Monstier ga navodi XIV., i prenosi se da se nazivao Ludovik Odorik ili Odorik.

✠

Izvornik: Acta Sanctorum. Ianuarius, tomus II, Pariz: Victor Palmé, 1863. Prvi cjeloviti prijevod na hrvatski, objavljen 22. studenoga 2026. Prijevod i uređivanje: Tim Kršćanska stvarnost.

Svezak II Kalendar godine