Dzisiejsze czytania liturgiczne

^2,8 Lecz ty, synu człowieczy! słuchaj, co Ja mówię do ciebie: Nie bądź odporny, jako ten dom odporny; otwórz usta swe, a zjedz, coć dam.

^2,9 I widziałem, a oto ręka była wyciągniona do mnie, a oto w niej zwinione księgi,

^2,10 Które rozwinął przedemną; a były popisane z przodku i z końca, a w nich były napisane narzekania, i wzdychania i bieda.

^3,1 I rzekł do mnie: Synu człowieczy! co przed tobą jest, zjedz; zjedz te księgi, a idź i mów do domu Izraelskiego.

^3,2 Otworzyłem tedy usta swe, i dał mi zjeść one księgi,

^3,3 A mówił do mnie: Synu człowieczy! nakarm brzuch twój, a wnętrzności twoje napełnij temi księgami, któreć daję. I zjadłem je, i były w ustach moich słodkie jako miód.

^3,4 Zatem rzekł do mnie: Synu człowieczy! idź a wnijdź do domu Izraelskiego, i mów słowy mojemi do nich.

¹⁴ W drodze świadectw twoich kocham się więcej, niż we wszystkich bogactwach.

²⁴ Świadectwa twoje zaiste są mojem kochaniem, i radcami mymi.

⁷² Lepszy mi jest zakon ust twoich, niżeli tysiące złota i srebra.

¹⁰³ O jako są słodkie słowa twoje podniebieniu memu! nad miód są słodsze ustom moim.

¹¹¹ Za dziedzictwo wieczne wziąłem świadectwa twoje; bo są radością serca mego.

¹³¹ Usta moje otwieram i dyszę; albowiemem przykazań twoich pragnął.

¹ Onej godziny przystąpili uczniowie do Jezusa, mówiąc: Któż wżdy największy jest w królestwie niebieskiem?

² A zawoławszy Jezus dziecięcia, postawił je w pośrodku ich,

³ I rzekł: Zaprawdę powiadam wam: Jeźli się nie nawrócicie i nie staniecie się jako dzieci, żadnym sposobem nie wnijdziecie do królestwa niebieskiego.

⁴ Kto się tedy uniży jako to dziecię, tenci jest największym w królestwie niebieskiem.

⁵ A kto by przyjął jedno dziecię takie w imieniu mojem, mnie przyjmuje.

¹⁰ Patrzajcież, abyście nie gardzili żadnym z tych maluczkich; albowiem wam powiadam, iż Aniołowie ich w niebiesiech zawsze patrzą na oblicze Ojca mojego, który jest w niebiesiech.

¹² Co się wam zda? Gdyby który człowiek miał sto owiec, a zabłąkałaby się jedna z nich, azaż nie zostawia onych dziewięćdziesięciu i dziewięciu, a poszedłszy na góry, nie szuka zbłąkanej?

¹³ A jeźli mu się zdarzy, znaleźć ją, zaprawdę powiadam wam, że się z niej bardziej raduje, niż z onych dziewięćdziesięciu i dziewięciu nie zbłąkanych.

¹⁴ Tak nie jest wola Ojca waszego, który jest w niebiesiech, aby zginął jeden z tych maluczkich.